ناپايدار است مردمان دنيا در دنيا نشانه‌هاى مرگند و تمام اهل دنيا و مرگشان مقدر شده و بهره‌شان از ناراحتيهاى دنيا بسيار است و شما اى بندگان خدا در راه گذشتگانيد و راه آنان كه بپايان رسيده‌اند از آنان كه عمرشان از شما درازتر بود و از شما دليرتر و ديار را آبادكننده‌تر بودند بامداد كردند كه بدنهايشان پوسيده و ديارشان خالى و نشانه‌هايشان نابود ، كاخهاى محكم و سنگى را با گورستانها و همسايگى كرمها عوض كردند در سرائى كه ساكنش غريب و جايش نزديك در ميان مردمى بيمناك و ستمگر كه انس به يكديگر نمىگيرند و يك ديگر را زيارت نميكنند مانند همسايگان رفت و آمد ندارند با اينكه به يكديگر نزديك و خانه‌هاشان ديوار به ديوار است . چطور ميانشان رفت و آمد باشد كه آسياى كهنگى آنان را آرد كرده و ريگها و خاكهاى قبر بر آنان سايه انداخته ، بامداد كردند بعد از زندگى در حال مردگان و بعد از زندگى خوش جسد بىجان بطورى كه دوستانشان اندوهگين شدند جاى در خاك گرفتند كوچ كردند ديگر باز نميگردند آرزوى برگشتن نمودند و فاصله ميان آنان و آرزويشان كلمه‌ى كلا است « كَلَّا إِنَّها كَلِمَةٌ هُوَ قائِلُها وَ مِنْ وَرائِهِمْ بَرْزَخٌ إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ » « 1 » . ابو نعيم اين سخنرانى را در كتاب معروفش به ( حلية ) نوشته است . 5 - سخنرانى آن حضرت در ستايش رسول خدا ( ص ) حسن بن عرفة - از سعيد بن عمير نقل كرده كه گفت : حضرت امير المؤمنين عليه السلام سخنرانى فرمود ، سپس گفت ستايش خدائى را كه پهن‌شده‌ها را پهن كرده و به پا داشته بلنديها را و دلها را بر سرشتشان آفريده ، خوشبخت را بر آن سرشت ، بدبخت را هم بر سرشت خويش گمراه را و هدايت شده را . بار پروردگارا قرار ده درودهاى شريفت و بركتهاى آشكارت را بر آقاى

--> ( 1 ) سوره مؤمنون آيهء 100 نه چنانست زيرا كه آن كلمه‌ايست كه گوينده‌ى آنست و از پيش ايشان حايلى است تا روز قيامت .