آن بر تو باشد در دنيا و آخرت مبند . هر گاه در كارها به تو رجوع كنند بر تو باد بدادگرى در حكم و حق را براى آنان كه شايسته است از دور و نزديك اجرا كن و در اين كار شكيبا باش و انجام ده براى خويشانت هر گاه واقع شود و اختيار كن پايان حق را با آنچه كه بر تو گران است از حق زيرا كه سرانجام اين كار پسنديده است . اگر رعيت بر تو گمان ستمگرى بردند عذر و دليلت را آشكارا كن و گمان بدشان را از خود برگردان ، زيرا كه اين كار رياضتى است از تو براى نفست و نرمشى است از تو براى رعيت تو و عذر آوردنى است كه با آن به آنچه كه خواهانى از وارد نمودن آنها را به حق ميرسى در آرامش و از آشتى كه رضاى دشمن در آنست سرپيچى مكن زيرا كه در آشتى راحتى سپاهيان و آسايش اندوه‌هاى تو و آسودگى براى اهل شهرستانهايت هست . زينهار دورى كن دورى از نزديك شدن دشمنانت در طلب آشتى زيرا كه دشمن چه بسا نزديك شود تا غافلگير نمايد . پس احتياط را پيشه كن و نگهدارى كن هر پيشامدى كه از طرف دشمن بيايد و اطمينانت در تمام كارها به خدا باشد و اگر عنادى ميان تو و دشمن پيدا شود و پيمان آشتى بستى يا لباس ذمه بر او پوشيدى پس قصد وفاى به آن كن و ذمه خويش را بامانت مراعات كن و نفس خويش را سپر از براى پيمانت قرار ده زيرا كه واجبى از واجبات خدا در اجتماع مردم با اختلاف هواها و پراكندگى انديشه‌هاشان از بزرگ دانستن وفاى به پيمانها نيست و مشركان هم پيش از مسلمانها وفاى به پيمان را در ميان خود لازم ميدانستند زيرا كه سرانجام و بدعاقبتى پيمان‌شكنى را دريافته بودند . پس بذمه خود فريب مده و پيمانت را مشكن و بدشمنت نيرنگ بازى مكن زيرا كه بر خدا جرأت و دليرى نميكند مگر نادان و بدبخت و خداوند پيمان و زنهارش را امن و آسايشى از روى رحمت و مهربانى ميان بندگانش گسترده