خوشنودند ، بر گرسنگى صبر كرده‌اند ، در سختى سپاسگزارند تشنگى و گرسنگيشان را به كسى شكايت نميكنند ، زبانهايشان دروغ نميگويد ، بر پروردگارشان خشمگين نيستند ، به آنچه را كه از دست داده‌اند افسرده نباشند ، به آنچه كه به آنان داده مىشود شادمان نيستند . اى احمد ! دوستى من دوست داشتن تهيدستانست پس نزديك شو بفقيران و هم‌نشينى آنان را به خود نزديك نما كه ترا به خود نزديك كنم ، از ثروتمندان دور شو و همنشينى آنان را از خود دور كن زيرا فقيران دوستان منند . اى احمد ! خود را با لباس نرم ، غذاى گوارا ، بستر نرم زينت مده زيرا كه نفس مرجع تمام بديهاست ، رفيق هر بدى است ، نفس را براى پيروى خدا بكش كه او ترا براى نافرمانى خدا ميكشد و نافرمانى ترا در اطاعت خدا مىكند و فرمانبردارى ترا در آنچه كه خدا ناخوش دارد مىكند ، سركشى مىكند هر گاه سير است . شكايت مىكند هر گاه گرسنه است خشم مىكند هر گاه نيازمند است ، بلند پروازى مىكند هر گاه بىنياز است ، فراموش مىكند هر گاه بزرگ مىشود غافل مىشود هر گاه در امانست ، آن نفس رفيقش شيطانست ، مثل نفس مانند شتر مرغ است بسيار مىخورد و هر گاه بر او بار مىنهند پرواز نمىكند ، مانند خرزهره است ، رنگش خوب و مزه‌اش تلخ است . اى احمد ! دشمن بدار دنيا و مردمانش را ، دوست بدار آخرت و اهلش را ، عرضكرد پروردگار من اهل دنيا كيانند و اهل آخرت كيست ؟ فرمود : اهل دنيا كسى است كه خنده‌اش بسيار ، خوردن و خوابيدن و خشمش فراوان است ، راضى بودنش اندك ، پوزش طلب نميكند از كسى كه به او بدى كرده . پوزش كسى را كه پوزش مىطلبد نمىپذيرد ، هنگام بندگى كسل ، گاه نافرمانى دلير ، آرزويش دور ، مرگش نزديك ، حساب نفسش را نمىكند ، فايده‌اش اندك ، حرفش بسيار . بيمش اندك ، هنگام غذا خنده‌اش زياد ، و همانا مردمان دنيا هنگام راحتى سپاسگزارى نميكنند ، در وقت بلا صبر و شكيبائى ندارند ، بسيار در بيش