العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )

237

بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )

تو سر باز مىزند از آنچه كه خويشاوندانت بر آن گذشتند بپذيرد بدون آنكه بداند همچنان كه آنان دانستند بايد خواست تو در آن طلب فهم و تحصيل علم و دانائى باشد نه فرو رفتن در شبهات و بالا رفتن در دشمنىها ، پيش از فكر در اين زمينه شروع كن به كمك خواستن از خداى خود و ميل كردن بسوى او در توفيقت و واگذاشتن هر بدى كه بر تو شبهه وارد مىكند و تسليم گمراهيت مينمايد و هر گاه تو يقين پيدا كردى كه دلت صاف شده پس فروتنى و فرمان - بردارى كن . انديشه‌ات كامل شده و گرد آمده ، درين راه بايد كوششت بيك هدف باشد ، فكر كن در آنچه من براى تو تفسير كردم اگر آنچه را كه تو دوست دارى جمع نشده بدان كه همانا مانند شترى هستى كه پيش رويش را نبيند در سقوط بوده و بينا نيستى و در تاريكىها مىافتى و كسى كه خبط مىكند و به راه نميرود طالب دين نيست درنگ در اين حال بهتر است . همانا اول چيزى كه شروع ميكنم به آن از سفارشم و پايانش اينست كه سپاس گويم خداى خود و ترا و خداى پدرانت اولها و آخرها و پروردگار هر كس كه در آسمانها و زمين است آنسان كه سپاس سزاوار اوست و آنچنان كه او دوست دارد و سزاوار ميداند و از خدا ميخواهم از طرف ما بر پيامبرمان و اهل بيت پيامبر و بر پيامبران خدا و فرستادگانش درود فرستد مانند درود تمام آفريدگانش و نعمتهايش را بر ما كامل كند در آنچه كه مرا توفيق خواهش در آن داده بر ايمان باجابت رساند ، زيرا كه به نعمت خدا شايستگى كامل مىشود . پسرم وصيت مرا درياب ، بدان كه مرگ در اختيار او است زندگى هم در اختيار همو است ، همانا آفريننده و ميراننده است ، نيست‌كننده همان باز گرداننده است گرفتاركننده همان رهاننده است ، دنيا پابرجا نمانده مگر بر آنچه خدا قرار داده از نعمت‌ها و گرفتاريها و پاداش در قيامت يا چيزى كه پشتش قرار