دانائيش نسبت بنادانيش اندك است . پس خويش را بدين جهت نادان شمارد و آنچه را كه ياد دارد بيشتر كند و هميشه براى دانش جوينده‌ايست و در دانش خواهانيست و براى علم استفاده‌كنندگان و براى دانشمندان فروتنانى و براى او فراموش‌كننده‌ايست و خاموشى را همراه است ، جلوگير خطا است و از آن شرم‌كننده است و اگر چيزى را نداند آن را انكار نميكند زيرا كه خود را نادان فرض مىكند و همانا نادان كسى است كه خود را دانا شمارد و به بينش خود اكتفا كند او هميشه از دانايان دور است و بر آنان خشمگين است و مخالفش را نسبت بخطا مىدهد و چون چيزى نفهميده گمراهست و هر گاه چيزى را نفهمد انكار مىكند و نسبت بدروغ ميدهد و با نادانى خود ميگويد من اين را نفهميدم چنين چيزى را نديدم گمان نميكنم باشد و كجا هست و آن را نمىشناسد بواسطه اينكه به بينش خويش اعتماد دارد و از جهالت خود بى خبر است و او هيچ گاه از نادانى خويش جدا نمىشود و از جهالت خود استفاده مىكند و حق انكار و در لجاجت بىباك و در آموختن دانش تكبر ورزد . پسرم وصيت مرا بفهم و نفس خويش را ميان خود و ديگرى ميزان قرار ده آنچه را براى خويش دوست دارى براى ديگران دوست بدار ، آنچه براى خود خوش ندارى براى ديگرى خوش مدار ، ستم مكن آنچنان كه دوست ندارى بر تو ستم شود ، نيكى كن چنان كه دوست دارى به تو نيكى شود ، و زشت شمار براى خود آنچه را كه براى ديگران زشت ميشمارى . خوشنود شود از طرف مردم آنچه كه خوشنود مىكند ترا از ايشان ، چيزى را كه نميدانى مگو بلكه همه‌ى چيزهائى كه ميدانى مگو از آنها كه دوست ندارى كه براى تو گفته شود ، بدان كه خويشتن بينى ضد خوبى و آفت خردهاست و هر گاه به طرف هدف خود رهسپار شوى پس فروتن باش براى پروردگارت ( و جدى باش در كوشش خود و براى ديگرى پس انداز مكن ) .