العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
213
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
ريز كوچك گوشت و بدنش را و تمام اعضايش را تا وارد شود بجايگاهش . و حديث كرد مرا پدرم از پدرانش از على بن ابى طالب از پيامبر كه آن حضرت فرمود : هر كس گرفتارى از مؤمنان را پناه دهد ، او را خدا روزى كه سايهاى نيست جز سايهء او و ايمن نگهدارد او را روز قيامت و ايمن نگاهش دارد از بدى آن روز و هر كس حاجتى از برادر مؤمنش بر آورد خداوند حاجتهاى فراوانى از او برآورده كند كه يكى آنها بهشت باشد ، هر كس برادر برهنهى مؤمنش را بپوشاند خداوند او را از لباسهاى سندس و استبرق و ابريشم بهشت بپوشاند و هميشه در خوشنودى خداوند فرو رود تا زمانى كه آن برهنه زنده باشد . هر كس برادر گرسنهاش را سير كند خداوند او را از غذاهاى گواراى بهشت بخوراند ، هر كس برادر تشنهاش را سير آب كند خداوند او را از شرابهاى سر به مهر بهشت بچشاند ، اگر كسى خدمت برادرش را بكند خداوند از پسران زيباى بهشتى كه هميشه زيبايند خدمتگزارش قرار دهد و او را با دوستان پاكش همنشين قرار دهد ، اگر كسى برادر مؤمنش را بر مركبى سوار كند خداوند او را بر ناقهاى از ناقههاى بهشت سوار كند و فرشتگان مقرّب به او مباهات و نازش كنند در روز قيامت و اگر كسى ببرادر مؤمنش زنى كه به او انس داشته باشد و بازويش را محكم گرفته وسيله آسايشش را فراهم كند تزويج نمايد خداوند از حوريان بهشتى بعقدش در آورد و انس دهد او را با هر كس كه از راستگويان اهل بيتش و برادرانش دوست دارد ، هر كس برادر مؤمنش را بر سلطانى ستمگر كمك كند خداوند او را در گذشتن از صراط و لغزش قدمها كمك نمايد ، و هر كس برادر مؤمنش را در خانهاش بدون حاجت زيارت كند از زائرين خداوند نوشته مىشود و بر خدا سزاوار است كه زيارتكنندهاش را گرامى دارد . اى عبد اللَّه ! حديث كرد مرا پدرم از پدرانش از على عليه السلام كه او از رسول خدا شنيد كه روزى بيارانش ميفرمود : اى گروه مردمان همانا مؤمن نيست كسى كه به زبانش ايمان بياورد ولى بدلش ايمان نياورد ، پس لغزش مؤمنان را ببخشيد