العلامة المجلسي ( مترجم : سيد عبد الحسين رضائى )
202
بحار الأنوار ( ج 74 ) ( كتاب الروضة در مبانى اخلاق از طريق آيات و روايات ) ( فارسى )
به خواهش طلب آمرزش قرار دهيد ، همت خود را مصرف طاعت خدا كنيد كه همانا كسى كه شروع كند به بهرهاش از دنيا همانا بهرهاش از آخرت است و نخواهد ديد آنچه را كه اراده دارد و كسى كه شروع كند به بهرهاش از آخرت به دو وصل شود دنيا « 1 » . بيست و چهارم - پيامبر فرمود : بپرهيزيد از پرخورى كه دل را مسموم بقساوت و سختى كند و اعضا را براى عبادت كند مىكند ، همتها را از شنيدن پند و اندرز كر نمايد ، و بپرهيزيد زياد نگاه كردن را پيشى گيرد هوا را و بىخبرى و غفلت پديد آورد ، بپرهيزيد كه طمع را شعار خود قرار دهيد زيرا كه دل را بآز مخلوط كند و دل را مهر زند به مهر دوستى دنيا و مهر دوستى دنيا كليد هر گناه و ريشهى هر نافرمانى و سبب بردن هر خوبى است . بيست و پنجم - عبد اللَّه بن عمر گفت : شنيدم از رسول خدا كه ميفرمود : همانا او خوبى است كه اميد داشته مىشود يا شرى است كه پرهيز از آن مىشود يا باطلى است كه شناخته مىشود پس دورى كن يا حقى است مسلم پس بجو و آخرتى است كه سايه افكنده رو آوردنش پس بسويش كوشش كن و دنيا شناخته شده نابوديش پس از آن دورى كن چطور ميتواند براى آخرت كار كند كسى كه ميلش از دنيا قطع نميشود و شهوتش در دنيا بپايان نميرسد ، همانا شگفت تمام شگفت براى كسى است كه تصديق كرده سراى باقى را و او كوشش براى سراى فانى مىكند و فهميده كه رضاى خدا در طاعت خداست ولى او كوشش بنافرمانى خدا مىكند . بيست و ششم - ابو ايّوب انصارى گفت : از رسول خدا شنيدم كه ميفرمود :
--> ( 1 ) مضمون اين آيه از قرآنست : و مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ . هر كس آخرت را بخواهد به او زيادتر ميدهيم و هر كس دنيا را بخواهد به او ميدهيم ولى از آخرت بهرهاى ندارد . مترجم .