مظفر ، محمد رضا ، اصول الفقه ، ج 2 ، ص 44 . نائينى ، محمد حسين ، فوائد الاصول ، ج 2 ، ص 95 و 247 . مصلحت شخصى ر . ك : مصالح شخصى مصلحت ضرورى ر . ك : مصالح ضرورى مصلحت ظنى ر . ك : مصالح ظنى مصلحت عام ر . ك : مصالح عام مصلحت غريب مصلحت فاقد نظير در شرع ، و ناسازگار با روح شرع و قانون مصلحت غريب ، مصلحتى است كه شرع و ادله شرعى درباره آن ساكت است ؛ يعنى نه شاهدى براى نمونه آن در شرع وجود دارد و نه اينكه در شرع نصى آن را نقض مىكند ؛ به بيان ديگر ، مصلحتى است كه با روح شرع و قانون سازگارى ندارد و نمىتوان نظيرى براى آن در شرع مقدس جست‌وجو نمود ؛ ازاين‌رو گفته شده اين نوع مصلحت اگر بخواهد منشأ حكمى باشد تشريع لازم مىآيد و عمل به آن باطل است . زحيلى ، وهبه ، اصول الفقه الاسلامى ، ج 2 ، ص 773 . غزالى ، محمد بن محمد ، المستصفى من علم الاصول ( به ضميمه فواتح الرحموت بشرح مسلم الثبوت ) ، ج 1 ، ص ( 311 - 310 ) . مصلحت قطعى ر . ك : مصالح قطعى مصلحت مرسله ر . ك : مصالح مرسله ظنّى مصلحت مرسله ظنى ر . ك : مصالح مرسله مصلحت مرسله قطعى ر . ك : مصالح مرسله قطعى مصلحت معتبر ر . ك : مصالح معتبر مصلحت ملايم مصلحت داراى نظير در شرع ، و هماهنگ با روح شريعت مصلحت ملايم ، از مصالح مرسله و مقابل مصلحت غريبه بوده و عبارت است از مصلحتى كه با شرع تناسبى داشته و شاهدى بر اعتبار مشابه آن در شريعت باشد ؛ به بيان ديگر ، هر مصلحتى كه به حفظ مقاصد قابل فهم از كتاب و شرع و اجماع ، برگردد ، مصلحت ملايم ناميده مىشود . برخى همانند « غزالى » آن را از شروط اعتبار مصالح مرسله مىدانند . در كتاب « اصول الفقه الاسلامى » آمده است : « المصلحة المرسلة : اما مصلحة ملائمة لجنس تصرفات الشرع ، او مصلحة غريبة سكتت شواهد الشرع و أدلته عنها فلا يناقضها نص ، و لا يشهد لجنسها شرع » . « 1 » نيز ر . ك : مناسب ملايم . غزالى ، محمد بن محمد ، المستصفى من علم الاصول ( به ضميمه فواتح الرحموت بشرح مسلم الثبوت ) ج 1 ، ص 310 . مصلحت ملغى ر . ك : مصالح ملغى مصلحت وهمى ر . ك : مصالح وهمى مصنّفين اصول فقه اشخاص داراى تأليف در اصول فقه مصنّفان اصول فقه ، كسانى هستند كه در زمينه اصول فقه ، تأليف و تصنيفى داشته باشند . برخى از مصنّفان اصولى شيعه ، از تاريخ آغاز اصول فقه به ترتيب عبارت‌اند از : 1 . « امام محمد بن محمد بن نعمان » ملقب به شيخ مفيد ، صاحب « الرسالة الاصولية » يا « التذكرة باصول الفقه » ؛ 2 . « سيد مرتضى » ، صاحب « الذريعة الى اصول الشريعة » ؛ 3 . شيخ الطايفه « محمد بن حسن طوسى » ، صاحب « عدّة الاصول » ؛ 4 . « ابن زهره » ، صاحب « الغنية » ؛ 5 . « محقق حلى » ، صاحب « نهج الوصول الى معرفة الاصول » و « معارج الاصول » ؛ 6 . « علامه حلى حسن بن يوسف بن على بن مطهر » ، صاحب « تهذيب الوصول الى علم الاصول » و « مبادى الوصول الى علم الاصول » ؛ 7 . « شهيد اول » ، صاحب « تمهيد القواعد » ؛ 8 . « حسن بن زين الدين » ، صاحب « معالم الدين » ؛ 9 . « شيخ بهايى » ، صاحب « زبدة الاصول » ؛ 10 . « ميرزاى قمى » ، صاحب « قوانين الاصول » ؛ 11 . « شيخ محمد حسين بن رحيم اصفهانى » ، صاحب « الفصول فى الاصول » ؛ 12 . « شيخ مرتضى انصارى » ، صاحب « فرائد الاصول » ؛ 13 . « آخوند خراسانى » ، صاحب « كفاية الاصول » .

--> ( 1 ) . زحيلى ، وهبه ، اصول الفقه الاسلامى ، ج 2 ، ص 773 .