طبقه ششم : كه شاگردان طبقه پنجم مىباشند ، عبارتند از ابو حامد اسفرائينى احمد بن محمد بن احمد بغدادى ( م 406 ه . ق . ) ابو الحسن الماسرجسى و ابو الفضل نسوى . طبقه هفتم : ابو الحسن الماوردى نويسنده كتاب « الحاوى » ، قاضى ابو طيب ، سليم بن ايوب رازى ، ابو الحسن محاملى و شاشى ، بندنيجى و قاضى ابو سعيد ابيوردى است . طبقه هشتم : كه از آخرين طبقات عراقيان هستند ، عبارتند از : قاضى ابو السائب عقبه بن عبد اللّه بن موسى همدانى ، ابو الحسن المحاملى الكبير ، ابو سهل احمد بن زياد ، ابو بكر محمد بن عمر الزيادى بغدادى ، ابو محمد جوزجانى ، ابو الطيب صائد قلال ، نويسنده كتاب « العراقيين » . فقه دو مدرسه و جمع در بين آن دو سپس برخى از فقها مانند رويانى ( 425 ه ) ابن الصباغ ( 477 ه ) أبو بكر شاشى ( 505 ه ) إمام الحرمين ( 478 ه ) و إمام غزالى ( 505 ه ) اين دو طريقه را از حيث إتقان و ترتيب باهم جمع كردند ، ولى اولين كسى كه در بين اين دو مدرسه جمع كرد شيخ أبو على سنجى ( 427 ه ) از بزرگترين أصحاب قفال است كه در زمان خود از أئمه فقه و بر مختصر شرحى طولانى نوشت . امام نووى درباره فقه اين دو طريقه گفته است : بدانكه نقل و روايت نصوص شافعى و قواعد مذهب و وجوه علماى پيشين ما از سوى عراقيان استوارتر و مورد اعتمادتر از خراسانيان است ولى خراسانيان در تصرف و تحقيق و تفريع و ترتيب نيكوتراند . تاج الدين سبكى گفته است : اولين كسى كه در بين اين دو طريقه جمع كرد امام ابو على حسين بن شعيب بن محمد سنجى است سپس امام الحرمين به