در نزد اساتيدى مانند وكيع بن جراح ، عبد الوهاب بن عبد المجيد ثقفى ، ابو اسامه حماد بن اسامه كوفى و اسماعيل بن عليه كه حافظان حديث بودند ، حديث استماع نمود و فراگرفت . شافعى مدتى را در بغداد ماند و سپس به مكه بازگشت تا اولين حلقه درس خود را در حرم مكى تشكيل دهد . سپس در سال 195 ه . در سن 45 سالگى به بغداد بازگشت و در آن وقت به اجتهاد مطلق رسيده بود . شافعى در اين سفر تأثير مشخصى بر زندگى علمى در بغداد داشت پس از انتشار مذهبش بغداد را ترك كرد و به مكه رفت تا بار ديگر در سال 198 ه . به بغداد برگردد ولى چند ماه بيشتر نماند و به مصر رفت . امام شافعى پس از انتشار مذهبش بغداد را ترك كرد و شمار زيادى از شاگردانش را در آنجا گذاشت كه پس از او به انتشار مذهب و تأليف و تصنيف كتابها پرداختند تا اينكه مكتب خاصى در داخل مذهب شافعى مختص آنان شد كه به طريقه عراقيان نامگذارى شده است . امام شافعى پيش از ورود به مصر اوضاع آنجا را به خوبى مىشناخت . از ربيع درباره مردم مصر پرسيد ، كه در پاسخ گفت : دو دسته‌اند ، دسته‌اى هوادار مالك هستند و از او دفاع مىكنند و دسته ديگر به ابو حنيفه گرايش دارند و از او جانبدارى مىكنند . امام شافعى گفت : اميدوارم به مصر بيايم و مذهبى را برايشان بياورم كه از هردو گرايش روىگردان شوند ، همانگونه كه گفت ؛ شد . امام شافعى ياران و شاگردانش را بسيار دوست مىداشت و به آنان بخشش مىكرد نيازهايشان را برآورده مىكرد و در كارها به آنان كمك مىكرد . امام شافعى شاگردان بسيارى را تربيت كرد كه در بغداد ، مصر و خراسان بودند . بنابراين شايسته است كه تصويرى از اين مذهب داشته