در فقه به اسبى كه در خصوص جنگ از آن استفاده مىشده ، اطلاق‌مىگردد . همچنان كه در قرآن آمده است : « وَاعِدُّوا لَهُمْ مَااسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَ مِنْ رِباطِالْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّاللَّهِ وَ عَدُوَّكُمْ » « 1 » در مبارزه با دشمنان اسلام ، آنچه در توان داريد از قدرت و نيرو و اسبان جنگى آماده سازيد ؛ تا دشمنان خدا و دشمنان خودتان را به ترس و رعب بيندازيد . حضرت على ( ع ) فرمود : « خُيُول‌ُالْغُزاةِ فِىالدُّنْيا هِىَ خُيُولُهُمْ فِىالْجَنَّةِ » « 2 » اسبهاى رزمندگان در دنيا همان اسبهاى آنهاست در بهشت . در گذشته اسب سريعترين مركب محسوب مىشد و در ميدانهاى جنگ كارآيى بالايى داشت قرآن كريم در معرفى شاخصهاى قدرت نظامى كه موجب ترس و وحشت دشمن مىشود ، از اسب سخن به ميان آورده است : « وَ اعِدُّولَهُمْ . . . مِنْ رِباطِ الْخَيْلِ . . . » « 3 » همچنان خداوند به‌اسبان رزمندگان و جرقّه سُمِّ آنان و گرد و غبارى كه از زير سُمّ آنان برمىخيزد ، سوگند يادكرده است . « وَالْعادِياتِ ضَبْحاً فَالْمُورِياتِ قَدْحاً فَالْمُغَيراتِ صُبْحاً فَاثَرْنَ بِهِ نَقْعاً فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً » « 4 » سوگند به اسبان دونده ( مجاهدان ) در حالى كه نفس زنان پيش مىرفتند و سوگند به افروزندگان جرقهء آتش ( در برخورد سُمهايشان با سنگهاى بيابان و سوگند به هجوم آوران سپيده دم ، كه گرد و غبار به هر سو پراكندند ، و ( ناگهان ) در ميان دشمن ظاهر شدند .

--> ( 1 ) - انفال ( 8 ) ، آيهء 60 . ( 2 ) - دعائم الاسلام ، قاضى ابوحنيفة النعمان بن محمد التميمى المغربى ، ج 1 ، ص 344 . ( 3 ) - انفال ( 8 ) ، آيهء 59 . ( 4 ) - العاديات ( 100 ) ، آيات 1 - 5 .