همگى فتوى به وجوب جمعه دادند و احدى از علماى عصر مخالفت ننمود ما به حكم عقل يقين پيدا مىكنيم كه اين اجماع مطابق با واقع بوده و حاكى از راى مبارك امام ( عليه السّلام ) است به دليل اينكه اگر اين اتفاق‌نظر اشتباه بود و مخالف با راى امام ( عليه السّلام ) هرآينه بر امام ( عليه السّلام ) واجب و لازم بود كه از باب قانون لطف جلو تحقق اين اجماع را بگيرد يا به اين صورت كه خود امام بيايد و اظهار مخالفت كند و يا به اين صورت كه با تصرفات ولايتى فردى را برانگيزد و راى او را برگرداند تا او مخالفت كند و اجماع درست نشود . اجماع محصل از شعب اجماع دخولى است و آن است كه خود شخص برود و اقوال علما و دانشمندان شيعه را تتبع كند تا آنجا كه يقين كند كه به قول امام ( عليه السّلام ) دست يافته و لو شخص امام را نشناخته و اين خود سه شعبه دارد كه علامه مشكينى در حاشيه كفايه ج 2 ص 69 آورده : « و العلم الاجمالى به دخوله ( عليه السّلام ) فى المجمعين اما با استماع الفتاوى من جماعة يعلم كون احدهم الامام ( عليه السّلام ) او بالظفر بفتاوى يعلم كون إحداها فتوى الامام ( عليه السّلام ) و اما بالتركيب بحيث يعلم كون احدى الفتاوى للامام او احد الاشخاص هو بنفسه » اجماع محصل ظنى آن است كه شخص مجتهد اقوال فقها را تتبع كند تا حدى كه برايش ظن به قول معصوم ( عليه السّلام ) پيدا شود . اجماع محصل قطعى