علم به تكليف پيدا نكرده‌اند ، آزادند . « 1 » 3 - روايت اطلاق . امام صادق عليه السّلام فرموده : هر چيزى رها و آزاد است تا وقتى كه منعى از شارع وارد شود . « 2 » در روايات فوق مىبينيم كه عذاب و تكليف و منع ، متوقف بر عدم ترديد در اصل تكليف و علم به آن است . اجماع : عده‌اى بر حجيّت اصالة البراءة به اجماع تمسك كرده‌اند . ولى به اين اجماع اشكال شده است كه اولا : اگر مراد اتفاق مسلمين بر قاعده « قبح عقاب بلا بيان » است ، در اين صورت قاعده ، عقلى محض است و كشف از حكم شارع نمىكند . و علاوه بر اين ، اجماع شامل شبهات تحريميه نمىشود زيرا اخباريين معتقدند كه در شبهات تحريميه بيان وجود دارد ، يعنى بايد احتياط كرد . و ثانيا : اگر مراد اتفاق و اجماع بر اين باشد كه حكم ظاهرى مجعول از طرف شارع در تكاليف مشكوك ، ترخيص است ، در اين صورت مىگوييم : اين ادعا مستند قابل اعتماد محكمى ندارد كه مطلق باشد و شامل جميع شبهات شود ، با اينكه اخباريين در شبهات تحريميه قائل به احتياط هستند . « 3 » عقل : از نظر عقلى به قاعدهء « قبح عقاب بلا بيان » تمسك شده است . ولى گفته

--> ( 1 ) عن النبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم قال : الناس فى سعة ما لم يعلموا . مستدرك الوسائل ، ج 18 ، ص 20 ، حديث 4 . ( 2 ) عن الصادق عليه السّلام انّه قال : كلّ شىء مطلق حتى يرد فيه نهى . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 317 ، حديث 937 . ( 3 ) الاصول العامة ، ص 491 .