شك مقرون به علم اجمالى به عنوان « اصالة الاحتياط » ذيل « شبهه مقرون به علم اجمالى » رجوع شود . شهرت « 1 » شهرت در اصطلاح عبارت است از : مشهور شدن يك امر دينى ميان همه يا گروهى از مسلمانان ، به گونه‌اى كه به حد اجماع نرسد . شهرت يا در روايت است ، يا در فتوا ، يا در عمل . 1 - شهرت روايى : هرگاه روايتى ميان راويان زمان نزديك به زمان معصوم عليه السّلام انتشار يابد و افراد متعددى آن را نقل كنند ولى به حد تواتر نرسد ، آن را مشهور گويند ؛ خواه مورد عمل نيز قرار گرفته باشد ، يا مورد عمل قرار نگرفته باشد . شهرت ، يكى از مرجّحات شمرده شده . به عنوان « تعادل و تراجيح » رجوع شود . مرحوم فاضل تونى قدّس سرّه مىگويد : حديث مشهور نيز از قبيل احاديث قطعى است ، زيرا علماى علم حديث معتقدند كه شهرت حديث ، مفيد قطع به صدور آن از معصوم عليه السّلام است . « 2 » 2 - شهرت فتوايى : وقتى است كه فتوايى بين فقها شيوع و رواج پيدا كند ولى به حد اجماع نرسد و آن فتوا مستند به دليل مشخصى نيز نباشد . اين قسم از شهرت در مباحث

--> ( 1 ) الاصول العامه ، ص 220 ؛ اصطلاحات الاصول ، ص 155 ؛ اصول الفقه ، ج 2 ، ص 145 . ( 2 ) الوافية ، ص 265 .