بستن به خداوند سبحان در رساندن پيام او بازمىدارد . زيرا جايز نيست كه خداوند متعال ، دروغگويى را تصديق كند ؛ چنين تصديقى قبيح و چنان‌كه پيش از اين آمد ، دروغ نيز قبيح است . امّا در مورد دروغ در آنچه به رسالت ايشان از سوى خدا مربوط نبوده ، و ساير گناهان كبيره ، نيز همان معجزه ، موجب نفى است . زيرا اين معجزه ، وجوب پيروى از پيامبر و تصديق رسالت او و پذيرفتن آن را نشان مىدهد و غرض از برانگيختن پيامبران عليهم السّلام و تصديق يكايك ايشان با معجزه‌ها به دليل آن بوده است كه از سخنانشان اطاعت شود . بنابراين آنچه مانع مردم از اطاعت ايشان باشد و در اين معنى اثر [ ى منفى ] گذارد ، با معجزه تأييد نمىشود و لازم است كه معجزه آن را فسخ و منع كند زيرا معجزه ، مصداق خارجى و تصويرى از رسالت است و بايد آنچه را كه در اين امتثال و قبول عموم خللى ايجاد كند ، منع و نفى نمايد . به همين دليل بيان داشتيم كه معجزه به‌طور غير مستقيم دروغ گفتن و ارتكاب ساير گناهان كبيره را نيز در غير آنچه به رسالت ايشان مربوط مىشود نفى مىكند . اگر گفته شود : جز اينكه ثابت كنيد ارتكاب گناهان كبيره هدف انگيزش پيامبران را چه در قبول عموم و چه در اصل امتثال و فرمانبرى از ايشان مخدوش مىكند ، [ چيز ديگرى ] باقى نمانده است . [ و سخن شما در اين‌باره چيست ] ، خواهيم گفت : بىهيچ شبهه‌اى ، اگر ارتكاب گناه را براى شخصى جايز دانسته و از اقدام او برآن گناه نيز ايمن نباشيم در مقايسه با كسى كه انجام گناه را براى او روا نمىدانيم برابر نيست . چگونه مىتوانيم خود را قانع كنيم كه سخن او را در مقايسه باآنكه ارتكاب گناهى را برايش جايز نمىشمريم ، پذيرفته و پندش را به گوش [ جان ] نيوشيم . معنى سخن ما نيز همين است كه ارتكاب گناهان كبيره ، مردم را از پذيرفتن دعوت پيامبران بازمىدارد و عادات و مقتضيات زمان ، معيار قضاوت در اين مسئله است و با دليل و قياس شناخته نمىشود و اگر كسى به عادت ( رسم ) رجوع كند ، گفتهء ما را خواهد دانست چه اينكه عادت در زمرهء قوىترين موانع قبول عموم مىباشد و حدّ گناهان كبيره در اين باب از حدّ حماقت ، فساد و پرده‌درى فراتر نرفته و كمتر از آن هم نمىباشد . و اگر گفته شود : بسيارى ، ارتكاب گناهان كبيره را براى پيامبران عليهم السّلام جايز دانسته‌اند و علىرغم اين ، مردم دعوت آنها را پذيرفته و بدانچه كه ايشان تشريع نموده‌اند نيز عمل كرده‌اند . [ يعنى عملا ] ادّعاى شما را كه ارتكاب گناهان كبيره بازدارندهء مردم از پذيرش دعوت ايشان است رد مىكند . آيا چنين نيست ؟