در شب عاشورا ، هنگامى كه بنى اميه خيمه‌هاى اهل بيت عليهم السلام را به آتش كشيدند ، زينب نزد امام زين العابدين عليه السلام كه به سختى در بستر بيمارى افتاده بود ، آمد و از اين روى كه او پس از حسين عليه السلام امام واجب‌الاطاعه بود از آن حضرت دربارهء تكليف خود سؤال كرد . امام به او و ساير زنان امر كرد كه بگريزند . وقتى بازماندگان خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله در اطراف بيابان كربلا پراكنده شدند ، زينب بار ديگر به خيمهء امام عليه السلام برگشت و آن حضرت را از ميان شعله‌هاى آتش نجات داد و از سلامت وى مطمئن شد . سپس همراه با خواهرش ام‌كلثوم ، به جستجوى زنان و كودكان سرگردان در بيابان پرداختند و آنها را زير يك چادر نيمه‌سوخته جمع كرد . چنين كار بزرگى از زنى كه جگرش به دهها داغ بزرگ گداخته سر نمىزند ، جز آنكه در اوج صبر باشد و چنين صبرى نيز جز از خداى بزرگ نرسد . وقتى بانگ رحيل از وادى كربلا سر داده شد و براى شكنجهء اسرا آنها را بر اجساد كسانشان گذراندند ، امام زين‌العابدين عليه السلام نگاه بدرود دردناكى بر پيكر قطعه قطعه شدهء پدرش انداخت و حزن بر او چيره شد ؛ زينب بدقت نگريست و احساس كرد كه حجت خدا و امام زمانش در خطر است و بيم آن مىرود كه اندوه زندگيش را پايان بخشد ، فرصت از كف نداد و روى به سوى او كرد و گفت :