مشت‌هايى كه بر پهلويش خورد و با صوت بلند آوازش و آه‌هاى سردش ، كه اركان مدينه را لرزاند ، و با سقط جنينش محسن راه مبارزه را ترسيم كرد . او از اين رو سرور زنان عالم بود كه نخستين سنگ بناى اسلام ناب را گذاشت ، اسلامى كه در آن سركشان به نام دين فرمان نمىرانند و منافقان به نام قرآن و پيامبر بر گردهء مردم سوار نمىشوند . او براى به منزل رساندن بار دعوت راهى كشيد كه نشان‌هايش هجرت و قيام و جنگ و شهادت است و بعد ، فريادهاى غضب‌ناكى است كه خاموش نشوند واشك‌هاى گويايى كه پايان نگيرند . زينب ، دختر زهرا ، شاهد عاشورا ، خواهر هم‌سرشت حسين عليه السلام ، اين درس‌ها را از مادر بزرگوارش به تمامى آموخته بود . مگر به چشمان خود نديد كه چگونه مادرش ، صديقهء كبرى ، از امام زمانش و همسرش ، امير مؤمنان عليه السلام ، پشتيبانى كرد و با جانش پايدارى كرد تا اين كه ميان در و ديوار جنينش سقط شد و فضّه را صدا زد كه به خدا آنچه در شكمم بود كشتند ؟ مگر او نبود كه زانو به زانوى مادرش مىنشست و بر زخم‌هايش مرهم مىنهاد و نفس‌هايش را مىشمرد و همهء رنج‌ها را تحمّل مىكرد و به سوى امير مؤمنان مىشتافت تا مردمى را باز دارد كه مىخواستند به زور آن حضرت را به بيعت وا دارند ؟