مگر او نديد كه چگونه آن بدكردار با تازيانه‌اش بر شانهء مادرش كوفت تا شوهرش را رها كند ؟ آرى . و زينب آن‌گاه كه فاطمه آن سخنان صاعقه وار را در مسجد پدرش در مدينه ايراد كرد در كنار مادرش بود و بعد از مدّت‌ها خود جزئيات آن سخنرانى را روايت فرمود . از همان اوان نشانه‌هاى آن راه به روشنى و وضوح در شخصيت اين دخترك با هوش نقش مىبست . مسير او از مدينه تا طف و تا كوفه و شام در نهايت باز مدينه و ديگر جاىها ، در واقع نسخه‌اى ديگرگونه از مسير مادرش فاطمه ( س ) بود ؛ از خانه به مسجد و از مسجد به خانه و پيش از آن ، رفتن به خانهء انصار براى طلب يارى حق از ايشان . خطابهء او در شام همچون خطابهء مادرش در مسجد نبوى بود ، با همان آرمان‌ها و اهداف و تعبيرها و فريادها و شجاعت و حكمت ، و به همان گونه سرشار از شور و قيام ؛ هر دو يكى بودند . جز اين كه دختر از مادر در اين پيش بود كه اسير و در بند هم بود و جگرش از داغ گرامىترين مردم سوخته بود ، اما او همان‌هايى را كه به بندش كشيده بودند به بند انداخت و قاتلان خويشانش را با سخن حق و با توكّل به خدا مغلوب كرد كه او - خداى - توكّل را بس است .