يادها زنده كرد . تا آنجا كه شاعران با الهام از جنگاورى او گفته‌اند : اى امام على ! در شهادت فرزندت نمىدانم به تو تبريك بگويم ياتسليت ، چرا كه على در كربلا جنگى نمود كه يادآور نبرد تو با يهود بود « 1 » و على اكبر هنگام نبرد رجز مىخواند و مىگفت : انا علي ابن الحسين ابن علي * من عصبة جد ابيهم النبي واللَّه لا يحكم فينا ابن الدعي * اطعنكم بالرمح حتى ينثني ضرب غلام هاشمي علوي « من على بن حسين بن على از خاندان پيامبر مىباشم ، قسم به خدا يك فرد زنازاده برماحكومت نخواهدكرد ، من با نيزه آنقدر بر شما ضربه مىزنم تا نيزه‌ام خم شود ، كه اين ضربه جوان هاشمى و علوى است . » تعداد زيادى از آنان را به هلاكت رساند ، گفته‌شود كه ، با وجود تشنگى حدود 120 مرد جنگى را ازپاى در آورد . « 2 » على اكبر هر آن كس از پهلوانان كوفه را كه در برابر او ايستادند ( مانند بكر بن وائل ) به خاك افكند و پس از آن از كارزار بازگشت . نه بدان جهت كه از پدر و امام خود پاداش بخواهد ، چون مىداند كه بهشت جاويد و رضوان الهى

--> ( 1 ) - / و ما ادرى اعزى ام اهنىء * على المرتضى بابن الشهيد على فى الطفوف اقام حربا * حربك ياعلي على اليهود ( 2 ) - / همان . ص 43 .