جايگاهش بازگشت اميرمؤمنان فراخواندش و نقاب از [ روى ] ش برگرفت ؛ عباس عليه السلام بود . « 1 » و دلاورى تنها به نبرد هماوردان رفتن نيست ؛ بلكه تمامى صفات والاى انسانى است . چونان شهامت و گردن‌فرازى و جان‌نثارى و وفا و ياورى . و عباس عليه السلام چنين بود . بنگريد كه چون جنگيد و چون شهادت يافت . در حالى به شهادت رسيد كه آب از براى تشنگان مىطلبيد و براى آب بيشتر مىكوشيد تا براى جانش و هدفش بيشتر سالم نگاه‌داشتن مشك بود براى رساندنش به آنجا كه تشنگان اهل‌بيت پيامبر بودند تا بازداشتن دشمن از جانش . همين است كه ما را به گرامى داشتن دلاورى بىمانندش وامىدارد . دشمنانش با نيرنگ به جنگش آمدند . ترسوتر از آن بودند كه رو در رويش شوند ؛ تير بر او باريدند و كسى از ايشان پشت نخلى كمين گرفت و دستش از تن جدا كرد . ضربه غافل‌گيرانه بود و اين شجاعت سرورم عباس عليه السلام را و نهايت جبن دشمنش را نشان مىدهد . و او از پاى نيفتاد و براى رساندن آب به خيمه‌گاه مىكوشيد . اين شجاعتى است بىمانند كه تاريخ گراميش مىدارد . و وفاى او به برترين اندازه است ؛ آنجا كه در دفاع از حجت خدا تا آخرين دم ايستاد . و گفته‌اند چون امام حسين عليه السلام به او

--> ( 1 ) ) همان ، ص 275