صحيح است ، پس اگر زنده به دنيا آمد ، بايد آنچه را كه وصيت كرده به او بدهند و اگر مرده به دنيا آمد ، وصيت باطل مىشود و آنچه را كه براى او وصيت كرده ورثه ميان خودشان قسمت ميكنند . ( م 2722 ) اگر انسان بفهمد كسى او را وصى كرده ، چنانچه به اطلاع وصيت‌كننده برساند كه براى انجام وصيّت او حاضر نيست ، لازم نيست بعد از مردن او به وصيت عمل كند ولى اگر پيش از مردن او نفهمد كه او را وصى كرده ، يا بفهمد و به او اطلاع ندهد كه براى عمل كردن به وصيت حاضر نيست يا در وقتى اطلاع دهد كه نتواند ديگرى را وصى خود سازد در صورتى كه مشقت نداشته باشد ، بايد وصيت او را بنابر احتياط لازم انجام دهد و نيز اگر وصى پيش از مرگ ، موقعى ملتفت شود كه مريض بواسطهء شدت مرض نتواند به ديگرى وصيت كند ، بنابر احتياط لازم بايد وصيت را قبول نمايد . ( م 2723 ) اگر كسى كه وصيت كرده بميرد و وصى نداند كه مقصود ميّت اين بوده كه خودش كارهائى را كه وصيت كرده انجام دهد و در گفته ميت هم شاهد و قرينهء بر اين نباشد وصى ميتواند ديگرى را براى انجام كارهاى ميت وكيل كند ولى اگر بداند كه مقصود ميت اين بوده كه خودش انجام دهد نميتواند به ديگرى واگذار كند . ( م 2724 ) اگر كسى دو نفر را وصى كند ، كه با هم به وصيت او عمل كنند چنانچه يكى از آن دو بميرد ، يا ديوانه يا كافر شود ، حاكم شرع يك نفر ديگر را بجاى او معين مىكند و اگر هر دو بميرند ، يا ديوانه يا كافر شوند ، حاكم شرع اگر معلوم نباشد كه ميت نظر داشته دو نفر كارهايش را انجام دهند يكنفر را و اگر معلوم باشد كه نظر به دو نفر داشته دو نفر ديگر را