معين مىكند . ( م 2725 ) اگر وصىّ نتواند به تنهائى كارهاى ميّت را انجام دهد ، حاكم شرع براى كمك او يك نفر ديگر را معين مىكند . ( م 2726 ) اگر مقدارى از مال ميّت در دست وصىّ تلف شود ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى و تعدّى نكرده ضامن نيست و اگر كوتاهى كرده و يا تعدّى نموده ، مثلا ميت وصيت كرده است كه فلان مقدار به فقراى فلان شهر بده و او مال را به شهر ديگرى برده و در راه از بين رفته ضامن است بلكه اگر در بين راه هم تلف نشود و به فقرا شهرى دهد كه مورد وصيت نبوده ضامن است . ( م 2727 ) هرگاه انسان كسى را وصى كند و بگويد كه اگر آنكس بميرد فلانى وصى باشد ، بعد از آنكه وصى اوّل مرد ، وصى دوم بايد كارهاى ميت را انجام دهد . ( م 2728 ) حجّى كه بر ميّت واجب است و بدهكارى و حقوقى را كه مثل خمس و زكات و مظالم ، ادا كردن آنها واجب مىباشد ، بايد از اصل مال ميت بدهند ، اگرچه ميّت براى آنها وصيت نكرده باشد . ( م 2729 ) اگر مال ميّت از بدهى و حج واجب و حقوقى كه مثل مخس و زكات و مظالم بر او واجب است زياد بيايد ، چنانچه وصيت كرده باشد كه ثلث يا مقدارى از ثلث را به مصرفى برسانند ، بايد به وصيت او عمل كنند و اگر وصيت نكرده باشد ، آنچه ميماند مال ورثه است . ( م 2730 ) اگر مصرفى را كه ميت معين كرده ، از ثلث مال او بيشتر باشد ، وصيت او در بيشتر از ثلث در صورتى صحيح است كه ورثه