( م 2716 ) اگر كارى كند كه معلوم شود از وصيّت خود برگشته مثلا خانه‌اى را كه وصيت كرده به كسى بدهند بفروشد ، يا ديگرى را براى فروش آن وكيل نمايد وصيت باطل مىشود . ( م 2717 ) اگر وصيت كند چيز معينى را به كسى بدهند ، بعد وصيت كند كه نصف همان را به ديگرى بدهند بايد آن چيز را دو قسمت كنند و بهر كدام از آن دو نفر يك قسمت آن را بدهند . ( م 2718 ) اگر كسى در مرضى كه به آن مرض ميميرد ، مقدارى از مالش را به كسى ببخشد و وصيت كند كه بعد از مردن او هم مقدارى به كسى ديگر بدهند ، آنچه بخشيده از اصل خارج مىشود و آنچه وصيّت كرده اگر بيشتر از ثلث نباشد ، يا اگر بيشتر است و ورثه اجازه بدهند به وصيت او عمل مىشود و اگر به آنچه وصيت كرده بيشتر از ثلث باشد و ورثه هم اجازه ندهند ، بايد تا مقدار ثلث تركه او به وصيتش عمل شود . ( م 2719 ) اگر وصيت كند كه ثلث مال او را نفروشند و عايدى آن را به مصرفى برسانند ، بايد مطابق گفتهء او عمل نمايند . ( م 2720 ) اگر در مرضى كه به آن مرض ميميرد ، بگويد مقدارى به كسى بدهكار است ، چنانچه متهم باشد كه براى ضرر زدن به ورثه گفته است ، بايد مقدارى را كه معين كرده از ثلث او بدهند و اگر متهم نباشد و كسى هم منكر گفتهء او نشود بايد از اصل مالش بدهند . ( م 2721 ) كسى كه انسان وصيّت مىكند كه چيزى به او بدهند بايد وجود داشته باشد ، پس اگر وصيّت كند به بچه‌اى كه ممكن است فلان زن به او حامله شود چيزى بدهند باطل است ولى اگر وصيت كند به بچه‌اى كه در شكم مادر است چيزى بدهند ، اگرچه هنوز روح نداشته باشد ، وصيت