در كتاب « تشيّع انقلابى » نقل شده كه « حجر بن عدى » را با يارانش از كوفه به شام فرستادند ، معاويه جلّادان خود را فرستاد و پيش از ورود آنان به شام جلوى آنان قبرهايى كندند . و به آنان پيشنهاد كردند كه يا از امير مؤمنان على عليه السلام بيزارى جويند و يا به مرگ گردن نهند . همه‌ى آنان مرگ را ترجيح دادند ، و « حجر بن عدى » پس از آنكه خلاصى فرزند خود را در خواست كرده بود از آنان خواست كه فرزندش را پيش از او عدام كنند ! و در پاسخ آنان كه از اين پيشنهاد او تعجب كرده بودند گفت : مىترسم مرا زير شمشير ببيند و ترس از مرگ او را بر آن دارد كه از امير مؤمنان بيزارى جويد ! . عامّه و خاصّه روايتى را بطور متواتر از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل كرده‌اند و حتى مؤلّف « عبقات الانوار » اين روايت را از پانصد و دو كتاب اهل تسنّن ذكر كرده است ، و چنان كه از روايات فهميده مىشود پيامبر ( ص ) مقيّد بودند اين موضوع را در موارد حسّاس بگويند ، و خلاصه آنكه رسول اكرم ( ص ) بارها فرمودند : « انّى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى ان تمسكتم بهما لن تضلّوا ابدا : كتاب اللّه و عترتى . لن يفترقا حتّى يردا على الحوض » . ( من از ميان شما مىروم و دو چيز باارزش و گرانقيمت در ميانتان باقى مىگذارم كه اگر به آن دو متمسّك شويد هرگز گمراه نخواهيد شد ، و آن دو « قرآن » و « اهل بيت » من است كه تا قيامت از هم جدا نمىشوند » . قرآن كريم كه ضامن سعادت انسانهاست نزد پيامبر ( ص ) ارزشمند است ، عترت پيامبر كه موجب اكمال دين است نزد همه ارزش معنوى دارد . در مدرسه‌ى علوى دفتر خاطراتى بود كه مىگفتند يك دانش‌آموز در آن نوشته است : يكى از روزهاى سياه من روزى بود كه از خواب بيدار شدم و آفتاب طلوع كرده بود و من نماز نخوانده بودم ! آرى نزد يك مسلمان درستكار ، يك نماز ، يك روزه ، خوددارى از