سابقا گفتيم كه آيه‌ى « فلكم رئوس اموالكم لا تظلمون و لا تظلمون » براى ابطال و رّد اين ادعا كافى است ، و براستى شگفت‌آور است از كسىكه ادعاى مسلمانى دارد ، و در روايات بسيارى بخواند كه « « درهم ربا عند اللّه اشدّ من سبعين زنية كلّها بذات محرم » و باز بگويد رباى كم از نظر اسلام مانعى ندارد . 2 - گفتند رباى استغلالى مانعى ندارد ! براى رّد اين گفتار توجه به شواهد عينى كه در جامعه نمونه‌هاى بسيار دارد ، كفايت مىكند . مىپرسيم بيشتر زيانها و مفاسدى كه از ربا متصوّر است و هم‌اكنون نيز دامنگير جامعه ماست ، آيا جز اين است كه از رباهاى استغلالى بوجود آمده‌اند ؟ ! علاوه بر اين ، به چه دليل ظهور آيات و روايات را كه بر تحريم مطلق ربا تأكيد دارد كنار بگذاريم ؟ و چه دليلى داريم كه از مناط حكم يعنى علّت و حكمت حكم ربا كه شامل رباى استغلالى نيز مىشود دست برداريم ، مگر علّت تحريم ربا ( هرچه باشد ) و حكمت تحريم آن‌كه ما برخى را از نظر اخلاق و اقتصاد و اجتماع ذكر كرديم ، در مورد رباى استغلالى صدق نمىكند ؟ اتّفاقا مفسّرين شيعه و سنّى مىگويند آيه‌ى « يا ايها الذين آمنوا اتقوا اللئه و ذروا ما بقى من الرّبا » در مورد رباى استغلالى نازل شده است ؛ نقل كرده‌اند كه « بنى مغيره » كه از ثروتمندان قريش بودند از « بنى ثقيف . » كه از ثروتمندان طائف بودند براى تجارت قرض مىگرفتند ، با نزول آيه‌ى تحريم ربا اختلاف كردند كه سودى را كه قبلا پرداخته‌اند از اصل سرمايه كم كنند يا نه ؟ پيامبر اكرم اسلام ( ص ) ميان آنان را اصلاح فرمود ، و آيه‌ى فوق الذكر نازل شد . از اين بيان معلوم مىشود كه آيات و روايات و مناط حكم ،