اسلام ثروت را خون اين بدن مىداند و اكيدا خواستار آنست كه اين خون به همه‌ى اعضاء جامعه بطور متعادل و به مقدار نياز برسد و در پيكر جامعه جريان داشته باشد ؛ به همين جهت قوانين مالى اسلام طورى تنظيم شده كه اين امر مهم بطور خودكار انجام شود . از جمله‌ى آن قوانين ، قانون مواسات و بشردوستى است ، اسلام بر مواسات و بشردوستى بسيار تأكيد كرده و از هرچيز كه بر اين دو خصلت انسانى لطمه و ضربه‌يى وارد مىسازد بشدّت نهى نموده است . از چيزهايى كه مواسات و بشردوستى را تقويت مىكند « قرض الحسنه » است ، و از چيزهايى كه بر اين دو خصلت ضربه مىزند « رباخوارى » است ؛ قرض الحسنه موجب محبت و حسن تفاهم و نشر عطوفت و رحمت و تأليف قلوب است ، حتّى مىتوان گفت در امنيت و حفظ جان و مال و عرض و آبرو نيز مؤثر است ، و مىتواند از بسيارى مفاسد از قبيل دزدى و اختلاس و غصب جلوگيرى كند . قرض الحسنه روح اتحاد و برادرى و مساعدت و معاونت را در جامعه تقويت مىكند ، و سلامت اجتماع را تضمين مىنمايد . به همين جهت در آيات و روايات بسيار به اين كار نيك و پرثمر سفارش شده است . متقابلا ربا موجب كينه و دشمنى و اختلاف ، و نشر قساوت و زيان‌رساندن به غير و سوء ظن و كدورت دلها از يكديگر است ؛ ربا امنيت جامعه و مصونيت جان و مال و عرض و آبرو را به مخاطره مىاندازد ، ربا احساسات را جريحه‌دار مىكند ، و انتقام‌جوئى را بر مىانگيزد ، و برادرى و اتّحاد را از بين مىبرد و تفرقه و اختلاف را