بنابراين اسلام كارهايى را كه در خدمت جامعه باشد امضا كرده بلكه آن را از « واجبات كفائيه » دانسته است ولى استفاده از ثروتهاى طبيعى در اسلام مطلوبتر به نظر مىرسد ، و ما در اين فصل در مورد استفاده از ثروتهاى طبيعى سخن مىگوييم . ثروتهاى طبيعى ثروتهاى طبيعى به چند قسمت تقسيم مىشود : الف‌زمين زمين بهترين و بالاترين ثروتهاست ، و بدون استفاده از ثروت زمين ، بشر نمىتواند به زندگى خود ادامه دهد ، اگر كشاورزى نباشد نسل بشر در مدّتى كوتاه نابود مىشود ، و آشكار است كه زمين و كشاورزى در آن عامل بسيار مهمّى در اقتصاد محسوب مىشود . ب‌آب آبهاى روى زمين و زيرزمين نيز مانند زمين عامل مؤثرى در اقتصاد و دوام حيات انسان و غير انسان است . ج‌مباحات اولّيه مثل هيزم در بيابان و ماهيها در دريا و پرندگان و حيوانات غير اهلى و نظاير اينها ، و شايد برترين اين ثروتها نيروى برق و جواهراتى كه از دريا استخراج مىشود از قبيل مرواريد و مرجان و غيره باشد . دمعادن . بويژه معادنى از قبيل نفت و طلا و فلزّات ديگر . اينك بايد ديد اين ثروتها ملك دولت است يا ملك عموم ملّت است يا تا به دست نيايد ملك كسى نيست ؟ و آيا همه بدون اجازه‌ى دولت مىتوانند از اين ثروتها استفاده كنند يا بايد با اجازه‌ى