آشكارا به دين مبين اسلام دعوت كرد . حضرت در راستاى مأموريت خود نهايت استقامت و پافشارى را داشتند تا جائى كه هيچ تهديد و تطميعى نتوانست سدّ راهش شود ، وقتى به او پيشنهاد ثروت و مقام و منصب دادند فرمود : اگر آفتاب را در دست راست و ماه را در دست چپم نهيد از اين دعوت دست برنخواهم داشت . وقتى كفار قريش مايوس شدند راه اذيت و آزار و شكنجه را پيش گرفتند . آنقدر شكنجه و آزار بر مسلمين روا داشتند تا حضرت قبل از هجرت خود از مكه به مدينه ( چهار سال بعد از بعثت ) مجبور شدند اصحاب خود را به حبشه هجرت دهند . تولد حضرت فاطمه عليها السّلام پنج سال پس از بعثت وقتى حضرت در سن 46 سالگى بودند ولادت با سعادت حضرت فاطمه عليها السّلام رخ داد . و در سال بعد حضرت مجبور شدند به شعب ابو طالب درآيند . حضرت ابو طالب عليه السّلام به اتفاق خويشان خود به حفظ و حراست رسول خدا پرداخت و از دو طرف براى آن شعب ديده‌بان قرار داد و حضرت حمزه عليه السّلام با شمشير همه شب تا صبح از حضرت پاسدارى مىنمود . لجاجت قريش به جايى رسيد كه در مكانى به نام دار الندوه جمع شدند و گفتند اكنون كه ما كارى از پيش نمىبريم و نمىتوانيم محمد صلّى اللّه عليه و سلّم را به قتل رسانيم آنها را تحريم اقتصادى و اجتماعى مىكنيم . نه به آنها زن مىدهيم و نه مىستانيم و نه چيزى مىفروشيم و نه چيزى مىخريم . پس از اين تحريم مسلمانان در شعب محصور شدند و بسيار مورد فشار قرار گرفتند تا به حدى كه گاهى فرياد كودكان از شدت گرسنگى بلند مىشد ، ولى هيچ‌يك از اين شكنجه‌ها نتوانست حضرت را از پاى درآورد و حضرت نستوه و استوار به دستور فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ « 1 » جامعه عمل پوشاندند و سيزده سال در مكه و ده سال در مدينه يعنى 23 سال مردم را به توحيد رهنمون ساختند . « 2 »

--> ( 1 ) - سوره هود ، آيه‌ى 112 ( 2 ) - تاريخ طبرى ، ج 2 ص 46 و بحار ج 6 ص 523