وسوسه‌هاى ميان انسان‌ها نيز همان انديشيدن دربارهء چيزهايى است كه نفس انسان را به وسوسه در برابر آفرينندهء هستى وادار مىكند . انديشيدن دربارهء امورى مانند چگونگى آفرينش انسان و افعال بندگان و فلسفهء آفرينش امور شرّ و زشت اشكالى ندارد . احتمال ديگر دربارهء انديشه در وسوسهء ميان انسان‌ها آن است كه بگوييم كه انديشيدن در وسوسه‌هاى حديث نفس است كه دربارهء عيب‌هاى انسان و كنكاش در احوال انسان است . روايات ، هردو احتمال را تأييد مىكند و برخى از اقسام فراز پايانى روايت ، بروز اين خصلت را در پيامبران بعيد نمىداند . علماى اسلام در عصمت پيامبران ، در چهار بخش باهم اختلاف‌نظر دارند ؛ در باب مسائل اعتقادى ، در باب مسائل تبليغى ، در باب احكام و فتاوى و آخرين بخش نيز مربوط به سيره و روش پيامبران است . در باب مسائل اعتقادى ، همهء عالمان دينى بر اين باورند كه پيامبران چه پيش از پيامبرى شان و چه پس از آن ، از كفر و گمراهى پاك بوده‌اند . تنها فرقه‌اى از خوارج به نام « ازارقه » ارتكاب گناه را براى پيامبران جايز شمرده‌اند و چون هر گناهى نزد آنها به منزلهء كفر است بنابراين آنها پيامبران را كافر مىدانستند و اعتقاد داشتند كه هرچند خداوند مىدانست كه پيامبران به گناه دست زده و كافر خواهند شد با اين وجود آنان را به پيامبرى برانگيخت . در باب ابلاغ رسالت و تبليغ دين نيز همهء علماى مذاهب بر اين باورند كه پيامبران چه عمدا و چه سهوا از دروغگويى و تحريف فرامين الهى به دور هستند و تنها قاضى ابو بكر معتقد است كه پيامبران ممكن است در ابلاغ دستورهاى خداوند دچار فراموشى و لغزش در گفتار شوند . باب سوم نيز دربارهء احكام و فتاواى الهى است و به جز طايفهء كوچكى از اهل تسنّن ، همهء فرقه‌ها و علماى اسلام معتقدند كه هرگز پيامبران در اين‌باره دچار خطا و اشتباه نمى شوند . دربارهء سيرهء عملى و رفتار پيامبران علما پنج نظر متفاوت دارند : گروه نخست كه علماى شيعه هستند بر اين باورند كه پيامبران و امامان عليهم السّلام از ارتكاب هرگونه گناهى چه كبيره و چه صغيره و چه عمدى و چه سهوى پاك