حضرت در دعاى خود فرمود : - خداوندا - در اين گوسفند بركت قرار بده . پس از دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله آن گوسفند به يكباره از جاى خود برخاست و جان گرفت و پستانش مملو از شير شد . سپس پيامبر صلى الله عليه و آله ظرف بزرگى را طلب نمود و با دست خود شير آن گوسفند را در آن ظرف دوشيد . آن ظرف مملو از شير گشت و چربى آن شير نيز بالا آمد . سپس پيامبر صلى الله عليه و آله به آن زن فرمود : از اين شير بنوش . پس از آنكه او از آن شير نوشيد پيامبر صلى الله عليه و آله باقى آن را به اصحاب داد . و تشنگى و گرسنگى اصحاب با خوردن اين شير بر طرف شد . پس از آنكه همهء آنها از آن شير تناول كردند پيامبر صلى الله عليه و آله نيز از آن شير ميل نمود و فرمود : شخصى كه ساقى عده‌اى از مردم مىباشد لازم است كه آخر از همه از آن تناول كند . سپس بار ديگر پيامبر صلى الله عليه و آله از پستان آن گوسفند شير دوشيد . و اصحاب پس از آنكه مقدارى در آنجا استراحت كردند به راه خود ادامه دادند . پس از رفتن آنها . شوهر آن زن كه ابو معبد نام داشت به همراه بزى ضعيف و نحيف به خيمه آمد و مشاهده نمود كه ظرفى پر از شير در آنجا وجود دارد . او به امّ معبد گفت : اين شير از كجا مىباشد ؟ چون گوسفندى را كه با خود به چِرا نبرده بودم آنقدر ضعيف و لاغر مىباشد كه توانايى شير دادن ندارد . آن زن گفت : - به خدا سوگند - مردى با بركت از اينجا عبور كرد .