حيث قال اكرمى مثواه فلا اخونه فى اهله . و قيل معناه انّه ربّى اى انّ اللَّه خالقى و لا اعصيه انّه آوانى و من بلاء الجبّ عافانى . إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ يعنى ان فعلته هذا و خنته بعد ما اكرمنى و احسن مثواى فانا ظالم و لا يفلح الظّالمون ، يوسف اين سخن ميگفت و همى گريست آن گه روى سوى آسمان كرد ، گفت : خداوندا چه گناه كردم كه بر من خشم گرفتى و مرا درين بلا افكندى ؟ - و اگر من گنه كارم سزد كه حرمت آبا و اجداد من بر ندارى و ايشان را بعار و عيب من شرمسار نكنى . و زليخا به آستين خويش اشك وى مىسترد و ميگفت : اى يوسف تو از خداى خود مترس كه من ده هزار گوسفند بدهم تا تو از بهر وى قربان كنى و ده هزار دينار و صد هزار درهم بدهم تا به يتيمان و بيوه زنان دهى ، يوسف گفت : اگر هر چه دارى به من دهى و از بهر من خرج كنى من معصيت نكنم . هر چند يوسف سخن ميگفت زليخا بر وى فتنه تر مىشد ، همى در جست و بازوى وى بگرفت و او را در قبّهء درونى برد و درها ببست ، گفت : اى يوسف ترا چه دريغ آيد كه با من بخندى و حديثى خوش كنى ؟ كه من شيفتهء جست و جوى توام و آشفته در كار توام ، يوسف سر در پيش افكند ، ساعتى خاموش نشست ، زليخا دست بزد و مقنعه از سر فرو افكند و سر و گردن برهنه كرد و در يوسف زاريد كه اى سنگين دل چرا بر من نبخشايى و با من ياقوت لبت بسخن نگشايى ؟ « 1 » ، يك بار با وى بزارى و خواهش سخن گفت تا مگر بر وى ببخشايد ، يك بار سطوت و صولت نمود تا مگر منقاد شود ، يك بار جمال بر وى عرضه كرد و داعيهء لذّت و شهوت نفسى پديد كرد تا مگر فريفته شود . و فى ذلك ما روى عن السدى و محمد بن اسحاق و جماعة قالوا لمّا ارادت امرأة - العزيز مراودة يوسف عن نفسه جعلت تذكر له محاسن نفسه و تشوّقه الى نفسها ، فقالت له يا يوسف ما احسن شعرك ! قال هو اوّل ما ينثر من نفسى . قالت يا يوسف ما احسن عينك ! قال هى اوّل ما يسيل الى الارض من جسدى . قالت ما احسن وجهك ! قال هو للتّراب يأكله فلم تزل تطمعه مرّة و تخيفه اخرى . و تدعوه الى -

--> ( 1 ) - نسخهء الف : لبت نگشايى