همهء آفريدگان از پدر و مادر در وجود آمدند ، و عيسى بىپدر در وجود آمد . پس نه روا باشد كه او را چون ديگران بنده گويند . ربّ العزّة وانمود كه : وجود وى بىپدر عجب‌تر از فريشتگان نيست كه بىپدر و مادراند ، و آن گه همه بندگان اويند ، از بندگى مىننگ ندارند . جواب سيوم آنست كه : آن قوم كه اين آيت در شأن ايشان آمد ، اعتقاد داشتند كه فريشتگان بر انبياء و بر جملهء فرزندان آدم فضل دارند ، پس ربّ العالمين خطاب با ايشان بر وفق اعتقاد ايشان كرد ، و اين مذهب معتزله و كرامية و خوارج است . امّا معتقد جمهور اهل حق درين مسئله آنست كه انبياء و مؤمنان بر فريشتگان فضل دارند ، كه آن فضل و كرامت و تخاصيص قربت ، كه ربّ العزّة با پيغامبران و مؤمنان فرزند آدم كرد ، با فريشتگان نكرد ، كه فريشتگان اگر چه به حضرت الهيّت نزديكتراند ، بحجب هيبت ، و نور عزّت محجوب‌اند . و پيغامبران و مؤمنان بنور مشاهدت و نسيم انس و ضياء و كشف و كرامت محبّت مخصوص‌اند . و دليل تخصيص و تفضيل ايشان بر فريشتگان آنست كه ربّ العزّة بر ايشان ثنا كرد ، گفت : آمَنَ الرَّسُولُ بِما أُنْزِلَ إِلَيْهِ مِنْ رَبِّهِ وَ الْمُؤْمِنُونَ ، و محبّت خود ايشان را اثبات كرد ، گفت : يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ ، و در حق ابراهيم خليل على الخصوص گفت : وَ اتَّخَذَ اللَّهُ إِبْراهِيمَ خَلِيلًا ، و پيغامبران را گفت : إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ ، و مؤمنان را گفت : إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ . و يشهد لذلك ما روى عن عبد اللَّه بن عمر موقوفا و مرفوعا : انّ الملائكة قالوا : يا ربّنا خلقت بنى آدم فجعلت لهم الدّنيا ، فاجعل لنا الآخرة . فقال اللَّه تعالى : لا اجعل صالح ذرّيّة من خلقته بيدى ، كمن قلت له كن فكان . و روى انّه قال ( ص ) : « ما من شىء اكرم عند اللَّه من بنى آدم يوم القيامة » . قيل : يا رسول اللَّه ! و لا الملائكة ؟ قال : « و لا