نيكو كند ، وى را از مزد آن بهره ايست ، آن عفو كننده را مزد است ، و اين شفاعت كننده را بهره‌ايست . و شفاعت نيكو آنست كه رسول ( ص ) گفت : « من يشفع الى ذى سلطان فى فكاك رقبة ، او تيسير عسير ثبّت اللَّه قدمه على الصراط يوم تدحض عليه الأقدام » . ميگويد : هر كس كه شفاعت كند ضعيفى را به خداوند ملكى ، اللَّه تعالى قدم او بر صراط نگه دارد ، آن روز كه قدمها از صراط در گردد ، و بلرزد . و خبر ديگرى است از مصطفى ( ص ) كه گفت : « اشفعوا توجروا ، و يقضى اللَّه على لسان نبيّه ما شاء » . به من يكديگر را شفيع باشيد ، تا مزد يابيد ، و اللَّه خود بر زبان رسول خويش از اجابت و اباء آن راند كه خود خواهد . وَ مَنْ يَشْفَعْ شَفاعَةً سَيِّئَةً يَكُنْ لَهُ كِفْلٌ مِنْها - و هر كه شفاعت بد كند وى راست از و بال آن بهره‌اى شفاعت بد . آنست كه رسول خدا گفت : من حالت شفاعته دون حدّ من حدود اللَّه فقد ضادّ اللَّه فى ملكه » ، معنى آنست كه هر كه شفاعت وى حدّى از جانى باز دارد كه نزديك سلطان جنايت او درست شده بود ، و حدّ به روى واجب شده ، اين شفيع با خداى عزّ و جلّ در پادشاهى او برابرى جست . و گفته‌اند : شفاعت نيكو آنست كه از بهر مردم سخن نيكو گويد ، و در اصلاح ذات البين بكوشد ، و شفاعت بد آنست كه در مردمان سخن بد گويد ، و ميان ايشان سخن چينى كند ، تا ايشان را درهم افكند . و گفته‌اند : شفاعت نيكو و شفاعت بد درين آيت آنست كه مصطفى ( ص ) گفت : « من سنّ سنّة حسنة فله اجرها و أجر من عمل بها ، من غير ان ينتقص من اجورهم شىء ، و من سنّ سنّة سيّئة فله وزرها و وزر من عمل بها من غير ان ينتقص من اوزارهم شىء » . وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ مُقِيتاً - اى : مقتدرا ، مجازيا بالحسنة و السّيّئة . يقال : اقات على الشّىء اذا اقتدر عليه ، و قيل : المقيت هو الشّاهد للشىء و الحافظ له ،