رددناها اليك » . كلبى گفت سبب نزول اين آيت آن است كه ، دو حبر از احبار شام آمدند نزديك مصطفى ص چون چشم ايشان بر مدينه افتاد ، يكديگر را گفتند چه نيكو ماند اين مدينه بمدينة آن پيغامبر كه در آخر الزمان بيرون آيد . پس چون مصطفى را ديدند ، او را به آن صفت و نعت ديدند كه خوانده بودند و دانسته ، گفتند : « انت محمد ؟ » تو محمدى ؟ جواب داد كه : آرى من محمدم ، گفتند « تو احمدى ؟ » گفت « آرى من احمدم » - گفتند ترا از شهادتى پرسيم اگر ما را از آن خبر دهى و بيان كنى ناچار به تو ايمان آريم و بگرويم ، رسول خدا گفت : بپرسيد آنچه خواهيد . گفتند : « اخبرنا عن اعظم شهادة فى كتاب اللَّه عز و جل » ما را بخبر كن كه كدام شهادة است بزرگوارتر و عظيم‌تر در كتاب خداى ، جبرئيل آمد و آيت آورد شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ . . قرائت بو جعفر : شهداء اللَّه است ممدود و منصوب بر صفت يا بر حال ، و چون اين قرائت خوانى پيوسته بايد خواند بِالْأَسْحارِ و بانه . اما قرّاء ثمانية همه فعل خوانند شَهِدَ اللَّهُ ، ميگويد گواهى داد اللَّه كه جز او هيچ خدا نيست ، گواهى داد خود را به خود پيش از گواهى خلق او را ، بىنياز بگواهى خود از گواهى جز از خود ، بسزاء حق خويش بيش از پيدايى خلق خويش . قال المفسرون شَهِدَ اللَّهُ اى - بيّن و اظهر بما نصب من الادلّة على توحيده . مفسران گفتند : معنى شهادت بيان كردن است و بيرون دادن آنچه نهفته بود ، يعنى كه دلائل توحيد بر عالميان روشن كرد تا هر كه نظر كرد به آن هيكل علوى ، و درين مركز سفلى ، و درين آيات و روايات قدرت وى ، و در زمين ، و در سماوات ، در برّ و در بحر ، در هواء و در فضا ، دليل گرفت بر صانع با جلال و قادر بر كمال عز جلاله و عظم شانه . حاصل معنى آنست : كه - « لا تستوحش من تكذيب الكافرين لك فقد اظهرك اللَّه من الآيات ما ينبى انه تعالى شاهد لك بصدق دعواك . »