مىنخواستيم [ به آنچه كرديم يا گفتيم ] ، إِلَّا إِحْساناً مگر نيكويى ، وَ تَوْفِيقاً ( 62 ) و وفاق داشتن و نمودن ميان دل و زبان . أُولئِكَ الَّذِينَ ايشان آنند ، يَعْلَمُ اللَّهُ كه خداى ميداند ، ما فِي قُلُوبِهِمْ آنچه در دلهاى ايشان است ، فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ روى گردان از ايشان ، و فرا گذار از ايشان ، وَ عِظْهُمْ و پند ده ايشان را ، وَ قُلْ لَهُمْ فِي أَنْفُسِهِمْ قَوْلًا بَلِيغاً ( 63 ) و ايشان را سخنى بليغ گوى بتهديد . النوبة الثانية قوله تعالى : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها - سبب نزول اين آيت آن بود كه عباس بن عبد المطلب عمّ رسول خدا صاحب سقايهء زمزم بود ، ميراث برده از پدر عبد المطلب . چون روز فتح مكه بود رسول خدا ( ص ) بر منبر خطبهء فتح ميكرد . عباس وى را گفت : يا رسول اللَّه بايد كه تو سدانت ، يعنى خدمت و كليد دارى كعبه با سقايهء زمزم ما را بهم كنى . رسول خدا عثمان طلحه حجبى را بخواند ، و كليد از وى خواست . عثمان شد ، و كليد از مادر بستد ، و برسول خدا داد . رسول خدا ( ص ) قصد كرد كه كليد فرا عباس دهد ، جبرئيل آمد و آيت آورد : إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها . رسول خدا ( ص ) عثمان طلحه را برخواند ، و كليد بوى باز داد ، و گفت : « هاك خالدة تالدة لا ينزعها منكم الّا ظالم » . پس عثمان هجرت كرد ، و كليد ببرادر خود سپرد ، اكنون در دست فرزندان وى است . و اين آيت على الخصوص در شأن ايشان فرو آمد ، امّا حكم آن عام است كه همه مسلمانان را باداء امانت ميفرمايد . و فى ذلك يقول النّبيّ ( ص ) : « ادّ الأمانة الى من ائتمنك ، و لا تخن من خانك » . اداء نام باز دادن چيزى است با كسى ، امانتى يا افامى ، و تأديت