كه ميان ايشان بود ، وَ مَنْ يَكْفُرْ بِآياتِ اللَّهِ و هر كه بسخنان خداى كافر شود فَإِنَّ اللَّهَ سَرِيعُ الْحِسابِ ( 19 ) اللَّه زود شمارست ، ( زودتوان ، زودپاداش . ) فَإِنْ حَاجُّوكَ پس اگر با تو حجت جويند ، ( و پيكار آرند ) فَقُلْ أَسْلَمْتُ وَجْهِيَ لِلَّهِ گويى من فرا دادم ( فرا سپردم ) همگى خود خداى را ، وَ مَنِ اتَّبَعَنِ و هر كه بر پى من ايستاد ( همين كرد كه من كردم ، ) وَ قُلْ لِلَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ گوى ايشان را كه كتاب دادند وَ الْأُمِّيِّينَ و اميان عرب أَ أَسْلَمْتُمْ خويشتن بيوكنيد ؟ فَإِنْ أَسْلَمُوا پس اگر خويشتن بيوكنند ( و مسلمان شوند ) فَقَدِ اهْتَدَوْا بر راه راست آمدند وَ إِنْ تَوَلَّوْا و اگر برگردند فَإِنَّما عَلَيْكَ الْبَلاغُ بر تو كه هست پيغام رسانيدن است وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ ( 20 ) و اللَّه بيناست به بندگان خود . النوبة الثانية قوله تعالى الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا اين - الذين - همان گروهند كه لِلَّذِينَ اتَّقَوْا در آيت اول اشارت به ايشانست - ميگويد گفتار ايشان اينست كه رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا - و كردار ايشان الصَّابِرِينَ وَ الصَّادِقِينَ - اين آيت بيان گفت ايشان و آن آيت نعت كرد ايشان - گفتار بجاى اساس است و كردار بجاى بنا ، و اساس بىبنا به كار نيايد و بناى بىاساس پاى ندارد . يعنى كه تا هر دو خصلت سر درهم ندهند بنده بدرجهء ايمان نرسد ، و انّنا آمنّا در حق وى محقق نشود . فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا ميگويد - خداوند ما ! بيامرز گناهان ما . وَ قِنا عَذابَ النَّارِ اى - احفظنا من الشهوات و الذنوب المودّية الى النار : و مگذار ما را فرا كارى و گفتى كه سرانجام آن آتش بود .