مىكند نه اقتضاء ترتيب . و اجماع علما و فقها آنست كه در تركت نخست قضاء دين است ، پس تنفيذ وصيّت ، پس تقويم سهام و قسمت مواريث . غَيْرَ مُضَارٍّ - يعنى من غير ادخال الضّرر على الورثه بالوصيّة . ميگويد آن وصيّت كه موصى كنى نبايد كه گزند افكند بر ورثه ، يا زيانى آرد كه ميراث در ايشان لاغر و تنگ كندو مفسّران گفتند : اين ضرر آنست كه وصيت كند بدينى كه برو نيست ، يا اقرار دهد از بهر كسى كه هيچ چيز از وى برو نباشد ، و مقصود وى در آن اقرار وصيّت ، اضرار ورثه بود . مصطفى ( ص ) گفت : « لا ضرر و لا اضرار فى الاسلام » . من قطع ميراثا فرضه اللَّه قطع اللَّه ميراثه من الجنّة . وَصِيَّةً مِنَ اللَّهِ - اين استقصا است و تشديد عظيم ، و از اللَّه تأكيد بر مسلمانان ميان دو وصيّت ، باوّل گفت : يُوصِيكُمُ اللَّهُ ، و به آخر گفت : وَصِيَّةً مِنَ اللَّهِ . وَ اللَّهُ عَلِيمٌ - فيما دبّر من هذه الفرائض . حَلِيمٌ عمّن عصاه بتأخير عقوبته . تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ الآية . . . - اين تعيين سهام و قطع انصبا و اندازها است از خداى عزّ و جلّ . آن گه وعده‌دار ايشان را كه فرمان خدا و رسول بجاى آرند ، و از اندازهاى وى درنگذرند ، ببهشت باقى و ناز نعيم جاودانى . گفت : وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ - يدخله بيا ، و ندخله بنون هر دو خوانده‌اند . بنون در هر دو آيت قراءت مدنى و شامى است على خطاب الملوك ، و اين اخبار بنون ، مع تقدّم ذكر اللَّه همچنانست كه جاى ديگر گفت : بَلِ اللَّهُ مَوْلاكُمْ وَ هُوَ خَيْرُ النَّاصِرِينَ سَنُلْقِي . باقى قرّا در هر دو آيت بيا خوانند بلفظ غيبت ، زيرا كه ذكر اللَّه متقدّم است و المعنى : يدخله اللَّه . ميگويد : در آريم ايشان را در آن بهشتها ، با ناز و نعيم ،