رو از فاطمه بپرس كه من طاقت گفتن ندارم ! معاذ بدر حجرهء فاطمه رفت ، و گفت : أنا معاذ خادم رسول اللَّه ( ص ) ، چون فاطمه خواست كه در بگشايد حسن ( ع ) گفت : « يا امّاه خذينى معك حتّى اعزّى معاذا بوفاة جدّى » . پس فاطمه ( ع ) قصّه در گرفت و وفات وى گفت . و فى ذلك حديث مشهور يذكر فى غير هذا الموضع ان شاء اللَّه تعالى . 32 - النوبة الاولى ( 3 / 200 - 190 ) قوله تعالى : إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ در آفرينش آسمانها و زمين ، وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ و آمد و شد شب و روز ، لَآياتٍ نشانهايى است ، لِأُولِي الْأَلْبابِ ( 190 ) خردمندان و زيركان را . الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللَّهَ . ايشان كه ياد ميكنند خداى را ، قِياماً ايستادگان ، وَ قُعُوداً نشستگان ، وَ عَلى جُنُوبِهِمْ و [ در بيمارى ] بر پهلوهاى خويش خفتگان ، وَ يَتَفَكَّرُونَ و مىانديشند ، فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ در آفرينش آسمان و زمين كه مينگرند در آن ، رَبَّنا [ ميگويند : ] خداوند ما ، ما خَلَقْتَ هذا باطِلًا اين بگزاف و باطل نيافريدى ، سُبْحانَكَ پاكى و بىعيبى ترا ، فَقِنا پس [ كه اقرار داديم ] بازدار از ما ، عَذابَ النَّارِ ( 191 ) عذاب آتش . رَبَّنا خداوند ما ، إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلِ النَّارَ تو هر كه را در آتش كردى ، فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ وى را رسوا كردى ، وَ ما لِلظَّالِمِينَ و نيست ستمكاران را ، مِنْ أَنْصارٍ ( 192 ) از يارانى هيچ كس . رَبَّنا خداوند ما ، إِنَّنا سَمِعْنا ما شنيديم ، مُنادِياً آواز دهنده‌اى يُنادِي لِلْإِيمانِ كه آواز ميداد استوار گرفتن و گرويدن را ، أَنْ آمِنُوا