رسيد ، وَ يَمْحَقَ الْكافِرِينَ ( 141 ) و ناچيز و تباه كند كافران را . أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ پنداشتيد كه در بهشت شويد ، وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ و نيز بنديد اللَّه ، الَّذِينَ جاهَدُوا مِنْكُمْ ايشان را كه باز كوشند بتن و مال با دشمنان وى از شما كه‌اند ؟ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ ( 142 ) و بنديد « 1 » كه شكيبايان از شما كه‌اند ؟ وَ لَقَدْ كُنْتُمْ تَمَنَّوْنَ الْمَوْتَ و شما بآرزو ميخواستيد مرگ بر شهادت ، مِنْ قَبْلِ أَنْ تَلْقَوْهُ پيش از آنچه ديديد در احد ، فَقَدْ رَأَيْتُمُوهُ آن گه آنچه ميخواستيد ديديد ، وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ ( 143 ) . و به چشم خود فرا آرزوى خود مينگريد . النوبة الثانية قوله تعالى : قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِكُمْ سُنَنٌ - اين افتتاحى ديگر است ذكر قصّهء وقعهء احد را ، و تعزيت است دلهاى مؤمنان را . ميگويد : پيش از شما در جهان سنّتها بود ، يعنى : سنن الأيّام فى تداولها ، عادتها و خويهاى روزگار در حال گردى و روزگردى ميان جهانيان ، بنيك و بد ، گاه شادى و گاه اندوه ، گاه راحت و گاه محنت ، گاه آسانى و گاه شدّت . و اگر خواهى اضافت سنّت به اللَّه برى ، يعنى سنن اللَّه فى خلقه . ميگويد : پيش از شما بود در جهان سنّتها و نهادهاى اللَّه در كار راندن ميان جهانيان ، گاه آزمودن اهل حق بدولت اهل باطل ، و دولت بازگردانيدن از اهل باطل با اهل حق ، و آخر بعاقبت پيروزى اهل حق بر اهل باطل . فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ - برويد در زمين و در سرانجام كار بيگانگان نگريد كه ايشان را چون زمان داديم و فرو گذاشتيم ! و آن گه بعاقبت چون كشتيم و بيفكنديم ! و اهل حق را نصرت داديم . شكستگان روز احد را ميگويد كه : با شما

--> ( 1 ) - نسخه : و بنديدا نيز