فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ بر پى آن متشابه ايستاده‌اند از اين كتاب - « ابتغاء الفتنة » جستن شور دل را و آشفتگى دين را ، وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ و جستن تأويل آن ، كه تا حقيقت مراد خداى از آن چيز بدانند - وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ و نداند تأويل آن مگر خداى - وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ، يَقُولُونَ و تمام دانشان كه در علم پاى بر استوارى دادند مىگويند آمَنَّا بِهِ بگرويديم بآنچ خداى فرو فرستاد - كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا همه از نزديك خداى ماست . . . وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ ( 7 ) و حق در نيابد و پند نپذيرد مگر خداوندان مغز . رَبَّنا خداوند ما ! لا تُزِغْ قُلُوبَنا مجسبان « 1 » دلهاى ما را - بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا پس آنكه راه نمودى ما را - وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً و ما را از نزديك خود رحمتى بخش - إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ( 8 ) تويى كه تويى خداوند فراح بخش نيكو دار . رَبَّنا ! خداوند ما ، إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ تويى فراهم آرندهء مردمان - لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ روزى را كه در بودن آن روز گمان نيست ، إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ ( 9 ) كه خداى خلاف نكند هنگامى كه نامزد كند يا وعدهء كه دهد . النوبة الثانية قوله تعالى هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ يعنى : القرآن مِنْهُ اى من القرآن آياتٌ مُحْكَماتٌ اى متقنات مبينات مفصّلات لا اشكال فى لفظهن و ظاهرهن ، يعمل بهنّ - ميگويد : اين قرآن بعضى محكمات است و بعضى متشابهات . محكمات آنست كه در لفظ و معنى آن هيچ اشكال نبود ، نسخ از آن باز گرفته‌اند و معارضه از آن باز گردانيده ، و اختلاف را در آن حاجت بتكلف نظر نباشد ، از آنك روشن و پيدا و ظاهر بود - و آن فرائض و حدود است ، امر و نهى ، و حلال و

--> ( 1 ) مجسبان : - از چسبيدن است يعنى : منحرف مگردان .