قالَ رَبِّ گفت : خداوند من ! هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ بخش مرا از نزديك خود - ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً فرزندى پاك و نيك‌بخت ، إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ ( 38 ) كه تو شنوندهء دعائى . فَنادَتْهُ ، الْمَلائِكَةُ فريشتگان آواز دادند زكريا را - وَ هُوَ قائِمٌ و وى بر پاى بود يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ نماز ميكرد در محراب ، أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ كه خداى ترا بشارت ميدهد بِيَحْيى بپسرى نام او يحيى - مُصَدِّقاً استوار گير و گواه بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ بسخنى از خدا - وَ سَيِّداً و مهترى زيرك و بردبار وَ حَصُوراً و نه خواهندهء زنان ، پاك از بايست جماع - وَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ ( 39 ) و پيغامبرى از شايستگان . قالَ رَبِّ ! گفت : خداوند من ! أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ مرا پسرى چون بود ؟ - وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ و پيرى به من رسيد - وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ و زن من نازاينده قالَ گفت فريشته‌اى از پيغام خدا : كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ ( 40 ) چنين است خدا ، آن كند كه خود خواهد . قالَ رَبِّ ! زكريا ( ع ) گفت : خداوند من ! اجْعَلْ لِي آيَةً نشانى بخش مرا قالَ آيَتُكَ جواب داد وى را كه : نشانى تو آنست - أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ كه سخن نگويى با مردمان سه روز ، إِلَّا رَمْزاً مگر نمونى و اشارتى . وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً و ياد كن خداوند خويش را فراوان ، وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ ( 41 ) و وى را به پاكى بستاى بشبانگاه و بامداد . النوبة الثانية قوله تعالى : إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ . . . الاية اذ در اول اين آيت تعلق