وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ - و لكن نيك مردى آن كس است كه بگرود بخداى وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ و روز رستاخيز وَ الْمَلائِكَةِ و فريشتگان وَ الْكِتابِ و كتاب خداى وَ النَّبِيِّينَ و پيغامبران وَ آتَى الْمالَ و مال دهد عَلى حُبِّهِ بر دوستى او ذَوِي الْقُرْبى درويشان خويشاوندان را وَ الْيَتامى و نارسيدگان پدر مردگان را وَ الْمَساكِينَ و درويشان تنگ دستان را ، وَ ابْنَ السَّبِيلِ و راه گذريان « 1 » را وَ السَّائِلِينَ و خواهندگان را وَ فِي الرِّقابِ و در آزادى بردگان را ، وَ أَقامَ الصَّلاةَ و نماز بپاى دارد بهنگام وَ آتَى الزَّكاةَ و از مال خود زكات دهد ، وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ و باز آمدگان به پيمان خويش با خداى و با خلق إِذا عاهَدُوا هر گه كه پيمان بندند ، وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ و شكيبايان در بيمناكيها و در تنگيها ، وَ حِينَ الْبَأْسِ و در وقت جنگ ، أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا ايشانند كه چون گفتند كه نيكانيم راست گفتند ، وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ 177 و باز پرهيزندگان از خشم و عذاب خداى تعالى ايشانند . النوبة الثانية - قوله تعالى : لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ الآية . . . حمزه و حفص - البرّ بنصب خوانند باقى قراء برفع ، او كه برفع خواند الْبِرَّ اسم ليس - نهاد و أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ بجاى خبر نهاد ، و او كه بنصب خواند أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ بجاى اسم نهاد و الْبِرَّ بجاى خبر ، تقديره ليس توليتكم وجوهكم البر كله ، كقوله تعالى وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا . . . ابن عباس و مجاهد و ضحاك و عطا و سفيان گفتند - اين آيت بشأن مؤمنان آمد كه در بدايت اسلام پيش از هجرت و لزوم فرائض هر كس كه كلمهء شهادت

--> ( 1 ) راهگذريان ، كذا فى ثلاثة نسخ