الْآخِرِ هر كه استوار گيرد ترا بيكتايى و رستاخيز را به بودنى ، قالَ وَ مَنْ كَفَرَ گفت و ناگرويده را هم ، فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا او را برخوردار كنم اينجا درنگى اندك ، ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ پس وى را فرا نپاوم « 1 » تا ناچاره رسد به عذاب آتش ، وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ و بد جايگاهست و شدن گاه . وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ - و مىبرآورد ابراهيم الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ بناهاى خانه را وَ إِسْماعِيلُ و فرزند وى اسماعيل رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا مىگفتند - خداوند ما فرا پذير از ما إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ كه تويى شنوا و دانا رَبَّنا - خداوند ما وَ اجْعَلْنا مُسْلِمَيْنِ لَكَ ما را هر دو مسلمان گردن نهاده كن ترا وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ و از فرزندان ما گروهى كن مسلمانان - گردن نهادگان - ترا وَ أَرِنا مَناسِكَنا و رد ما آموز و با ما نماى مناسك حج ما وَ تُبْ عَلَيْنا و باز پذير ما را و با خود ميدار إِنَّكَ أَنْتَ كه تو كه تويى التَّوَّابُ الرَّحِيمُ توبه ده و باز پذيرى بخشاينده و مهربان . رَبَّنا خداوند ما وَ ابْعَثْ فِيهِمْ بفرست در ميان ايشان رَسُولًا مِنْهُمْ رسولى هم ازيشان ، يَتْلُوا عَلَيْهِمْ تا بريشان خواند آياتِكَ سخنان تو وَ يُعَلِّمُهُمُ و در ايشان آموزد الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ نامه و دانش كتاب تو و حكمت خود ، وَ يُزَكِّيهِمْ و ايشان را روز به و هنرى افزاى و پاك كند إِنَّكَ أَنْتَ كه تو كه تويى الْعَزِيزُ تاوندهء و توانندهء به هيچ هست نماننده . الْحَكِيمُ داناى راست دان نيكو دان .

--> ( 1 ) فرا نپاوم : - كذا فى نسختين الف و ج