نيز اين آيه : كسانى كه به غيب مىگروند و نماز را بر پاى مىدارند و از آن چه روزىشان كرديم انفاق مىكنند بقره 3 نيز اين آيه : كسانى كه نماز را بر پا مىدارند و از آن چه روزىشان كرديم انفاق مىكنند انفال 3 نيز اين آيه : و برپا دارندگان نماز و از آن چه روزىشان كرديم انفاق مىكنند حج 35 نيز اين آيه : و بدى را به نيكى دفع مىكنند و از آن چه روزىشان كرديم انفاق مىكنند قصص 54 نيز اين آيه : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! از چيزهاى نيكو و پاكيزه اى كه به دست آورده‌ايد انفاق كنيد بقره 267 نيز اين آيه : پيش از آن كه كسى از شما را مرگ دريابد از آن چه شما را روزى كرديم انفاق كنيد منافقون 10 و تازه به طورى كه دانشمندان تفسير و حافظان حديث ، آشكارا گفته‌اند ، پاره اى از اين آيات دستور به انفاق مستحب مىدهد و معذلك باز هم خداى پاك ، آنها را به گونه اى رها نكرده است كه از تركيب آن - كه به صورت جمع مضاف آمده - چنان توهمى پيش آيد زيرا خداوند با فرازهائى چند روشن ساخته است كه وجوب انفاق به صورت نامحدود نيست چنان كه يك جا مىگويد : دست خود را ( با خوددارى از بخشش ) به گردنت بسته مدار و يكباره ( با زياده روى در بخشش ) آن را مگشاى تا سرزنش شده و حسرت زده بنشينى ( اسراء 29 ) و جاى ديگر گويد : ( و بندگان پروردگار آناناند كه ) چون انفاق كنند زياده روى ننمايند و بخل نورزند كه اعتدال در ميان اين دو است ( فرقان 67 ) آيا گمان مىكنى همهء اين آيات شريفه و مبانى چون و چرا ناپذير از چشم ابوذر پنهان مانده يا در برابر حقايق ثابت ، برداشتى ويژه در تأويل آنها داشته تا پس از گذشت چندى از زندگى جهان ، روزگار آروغى زد و جوجه هائى را قى كرد كه از آن گنجينه‌هاى پنهانى آگاهى يافتند ؟ اگر ابوذر در مورد يك دستور خداوند ، كمترين انحرافى از شيوهء برتر