مىخوانيم : نمونهء كسانى كه دارائىهاشان را در راه خدا انفاق مىكنند مانند دانه اى است كه هفت خوشه بروياند تا پايان آيهء 261 از سورهء بقره و در جاى ديگر : كسانى كه دارائىهاشان را در روز و شب و پنهان و آشكار انفاق مىكنند پاداش ايشان نزد پروردگارشان است بقره 274 و در جاى ديگر : كسانى كه دارائىهاشان را در راه خدا انفاق مىكنند و در دنبالهء انفاق خود منت و آزارى روا نمىدارند مزد ايشان نزد پروردگارشان است بقره 262 و در جاى ديگر : و نمونهء كسانى كه دارائىهاشان را در طلب خشنودى خدا انفاق مىكنند . . . تا پايان آيهء 265 از سورهء بقره و تازه اين آيات از آن آيه كه ابوذر مىخوانده با صراحت بيشترى آن عقيده را كه بوى نسبت داده‌اند تأييد مىكند چرا كه كلمهء دارائىها ، هم به صيغهء جمع آمده و هم مضاف قرار گرفته ، ولى با توجه به ضروريات كيش اسلام دانسته مىشود كه مقصود مقدارى از دارائىها است نه همهء آن و شايد اين كه صيغهء آن به صورت جمع و مضاف آمده مىخواهد اين نكته را برساند كه كسانى كه وصفشان در اين آيات هست به مرحله اى از پاكى روان و بزرگوارى سرشت و بلندى همت رسيده‌اند كه با داشتن آن اگر دستور داده شود همهء دارائىهاشان را نيز انفاق كنند باكى ندارند يا شايد غرض آيه آن بوده كه ايشان با بخشيدن بخشى از اموال خود در راه خدا جوانمردى مىنمايند ولى خداوند به لطف خودكار ايشان را به حساب بخشش همهء اموال مىگذارد و ثواب آن كار نكرده را به ايشان مىدهد و از همين جاست كه راز نهفته در آيه اى روشن مىشود كه مىگويد : كسانى كه كافر شدند دارائىهاشان را انفاق مىكنند تا مردم را از راه خدا بازدارند و نيز راز اين آيه : و كسانى كه دارائىهاشان را براى نمايش به مردم انفاق مىكنند تا پايان آيه 38 از سورهء نساء . مفهوم آيات فوق الذكر از مضمون اين آيهء ديگر دور نيست كه به موجب آن : به نيكوئى نمىرسيد تا از همان چه خود دوست داريد انفاق كنيد آل عمران آيهء 92 و نيز اين آيه : بگو به بندگان من كه گرويدند نماز را بر پاى دارند و آشكارا و پنهانى از آنچه روزىشان كرده‌ايم انفاق كنند سورهء ابراهيم آيهء 31