امامت به سود بوبكر بسته شد ، وى بشتافت تا فرمانهاى مسلمانان را بگذراند و درنگ هم نكرد تا گزارشها پراكنده شود و به كسانى از ياران پيامبر - كه در دوردستها بسر مىبردند - برسد و هيچ كس هم اين كار را بر او ناپسند نشمرد و نگفت كه اكنون بايد درنگ كنى ، پس چون - در بستن پيمان امامت - نيازى به همداستانى نداشتيم شماره اى ويژه و اندازه اى ياد شده از كسان را نيز بايستهء آن نمىانگاريم و داورى درست آن است كه پيمان امامت با دست يك تن از كسانى كه به كار گره گشائى و پيوند زدن گسيخته‌ها بر مىخيزند بسته مىشود . ديگر آن كه : برخى از ياران همكيش ما گفته‌اند « بستن پيمان بايد در برابر گواهان باشد زيرا اگر نيازى به اين شيوه نبينيم تواند بود كه كسى از لاف زنان بيايد و بگويد پيش از آن كه شما اين پيمان راستين و روشن و آشكار را ببنديد ما پيمانى در نهان بسته بوديم و پايگاه امامت كمتر از زناشوئى نيست ، كه پيمان آن را آشكارا بايد بست » البته اين نگرش را هم صد در صد نمىتوان باور داشت زيرا گواهى از خرد ندارد و زير بنياد استوارى هم در گزارشهاى رسيده از پيامبر و يارانش بر آن نمىتوان يافت ، پس در جرگهء ديگر پرسشهائى جاى مىگيرد كه براى پاسخ به آن بايد انديشه را به تلاش وا داشت تا چگونه داورى كند . پايان ابن عربى - پيشواى مالكيان - در نگاشته اى كه براى روشنگرى « صحيح ترمذى » به خامه آورده مىگويد : ج 13 ص 229 براى آنكه به سود امام پيمان بنديم و دست فرمانبردارى بگيريم نيازى به آن نيست كه همهء مردم باشند بلكه دو يا يك تن براى اين كار بسنده‌اند - و البته با ناسازگارىهائى كه برخى در اين زمينه نموده‌اند و روشن است . گفتار قرطبى قرطبى در « تفسير » خود - ج 1 ص 230 مىنويسد : اگر يك تن از كسانى كه به كار گره گشائى و پيوند زدن گسيخته‌ها مىپردازند پيمان امامت را ببندد ،