همگانى روى مىنمايد و براى ابوبكر به گونه اى ويژه تا پايان سخن فيروز آبادى كه آورديم . و سيوطى در « اللئالى المصنوعة مرواريدهاى ساختگى ج 1 ص 186 تا 302 » 30 حديث از بلند آوازه ترين آنچه در برترىهاى بوبكر رسيده آورده و آن را ساختگى و همچون درمهاى ناسره و ناروا شناخته و برداشت پاسداران حديث را دربارهء آنها ياد كرده ، با اينكه در سده‌هاى نزديك به ما ، نگارندگان ، همانها را از حديث - هائى پنداشته‌اند كه در درستانگارى آنها هيچكس سر ناسازگارى ندارد و - بى پروا و بىيادى از زنجيره اش - چنان آن را گزارش كرده‌اند كه گويا همگان راستى آن را پذيرفته‌اند . البته بر سيوطى نيز كه نرم و نيكو در پى اين گروه راه مىسپرده گران و دشوار مىآمده كه از ميان اين سى حديث يكى را هم درست نشمارد ! و در ص 296 اين سخن را كه به پيامبر - درود و آفرين خدا بر وى و خاندانش - بسته‌اند گزارش كرده : « مرا كه به آسمانها بالا بردند بر هيچ آسمانى نگذشتم مگر يافتم كه در آن نوشته بودند محمد برانگيختهء خدا است و ابوبكر جانشين من » سپس به داورى نشسته و آن را ساختگى مىشمارد چرا كه « در زنجيرهء گزارش آن عبد اللَّه حديث ساز پسر ابراهيم ( 1 ) هست كه استاد وى عبد الرحمن پسر زيد را نيز همگان نكوهيده‌اند » . با همهء اينها سرانجام مىنويسد : « مىگويم : براى داورى دربارهء اين حديث ، استخاره كرده و از خداوند نيكوئى خواستم تا دريافتم كه نه ساختگى است و نه از آن گونه كه نتوان شالودهء نگرش گردانيد بلكه حديثى خوش و حسن ( 2 ) است چون گواه بسيار دارد » سپس گواه‌هاى خود را با زنجيره هائى ياد مىكند كه هيچ يك از آنها درست نيست و

--> ( 1 ) ن - بنگريد به جلد پنجم از همين كتاب ص 303 چاپ دوم . ( 2 ) بنگريد به زيرنويس ص 35