‹ 42 › پنداشته‌اند - و برخى از پندارها گناه است ( 1 ) - و مرا نكوهش مىكنند كه ستايشگرىهايم از مرز و اندازهء شايسته گذشته . ‹ 43 › به خدا سوگند گزارشهائى كه از منش دلدار داده‌ام از مرز خود نگذشته ولى زيبائى آنها پاى از اندازه و مرز بيرون نهاده است . » اين بود بخشى از سروده‌هاى استاد و پيشواى ما حافظ برسى كه بر آن دست يافتيم كه بر رويهم به 540 بيت مىرسد و چنان كه مىبينى از تندروىها و گزاف - گوئىهائى كه به او بسته‌اند نشانى در آن نيست بلكه به گفتهء خودش : « پنداشته‌اند - و برخى از پندارها گناه است - و مرا نكوهش مىكنند كه ستايشگرىهايم از مرز و اندازه ى شايسته گذشته به خدا سوگند گزارشهائى كه از منش دلدار داده‌ام از مرز خود نگذشته ولى زيبائى آنها پاى از اندازه و مرز بيرون نهاده است . » زندگىنامهء او را در اين نگاشته‌ها مىتوان جست : « امل الامل آرزوى آرزومندان » ، « رياض العلماء گلزارهاى دانشوران » ، الروضة الرابعه ( روضه و گلزار چهارم ) از « رياض الجنة گلزارهاى بهشت » ، « روضات الجنات گلستانهاى بهشتى » ، « تتميم الامل دنبالهء آرزوى آرزومندان » از سيد بن ابى شبانه ، « الكنى و الالقاب كنيه‌ها ( 2 ) و لقبها » و « اعيان الشيعة » و « الطليعة » و « البابليات » . سال زادن و در گذشتن اين سراينده - حافظ - را ندانستيم مگر اينكه سال نگارش يكى از نگاشته هايش را چنين آورده كه : « ميان زادن مهدى - درود بر او - و ميان گردآورى اين نگاشته 518 سال مىگذرد » كه خود سال 773 مىشود . زيرا زادن پيشواى پيروز ما - درودهاى خدا بر او - را در سال 255 ميدانيم ، در هنگام ياد از نگارشهايش نيز ديديم كه يكى از آنها را در 813 نگاشته و شايد همان نزديكىها در گذشته باشد كه خدا دانا است .

--> ( 1 ) سورهء 49 آيهء 12 ( 2 ) كنيه نامى را گويند كه در آغاز آن واژهء اب ( پدر ) يا ام ( مادر ) باشد .