سخنى در باره مولوى هاى پاكستان پاكستان سرزمينى كه در موقع آزادى هند از استعمار دو قرن انگليس ، به نام مسلمانان در سال 1948 م به نام جمهورى اسلامى پاكستان استقلال يافت و غالب مسلمانان از استقلال آن خوشنود شدند . ولى محمد على جناح قايد اعظم با همراهان و دوستان خود از اسلام اعتقادى و فقهى و سياسى و اقتصادى ، درك متوسطى هم نداشتند و تنها با ذكر نام اسلام پاكستان را با قوانين غربى و غير اسلامى به وجود آوردند و بسيارى از علماى دينى آن خطه كه در زير سايه استعمار انگليسى ها بزرگ شده بود ، از اسلام فقط نماز خواندن را مى دانستند و معلومات بسيار اندكى از اصول و فروع نداشتند و حتى خيلى از زنان و دختران فاميل اين دسته بى حجاب بودند كه يك امر عادى بود . اين فقر علمى و فرهنگى دينى بين اهل سنت و اهل تشيع آن جا مشهود بود و زندگانى اجتماعى و فرهنگى هندو و سيك و مسلمان باهم آميخته بود . مولى هاى شيعه و سنى در بى خبرى از دين ، دچار افراط و تفريط بودند كه نه مصلحت مى بينم و نه حوصله دارم كه تفصيل ان را بنويسم . پيروزى انقلاب اسلامى ايران در آشنايى و معرفت دينى پاكستانى هاى شيعه ، به وسيله محصلين علوم دينى كه در ايران و عراق ( نجف اشرف ) درس خوانده بودند ، تا حدودى تأثير كرد و مردم تا حدى از شر مولوى هاى نادان شيعه دور شدند ؛ كه سروكار من در مدتى كه در پاكستان بوده ام با همين محصلين و پيروان آنان بود ، خصوصا در دروان جهاد افغانستان . ولى به مدارس اهل سنت پاكستان از جانب جامع الازهر مصر توجهى نشد . دولت هاى پاكستان از جناح گرفته تا نواز شريف صدر اعظم فعلى پاكستان ( سال 1394 ش 2015 م ) نه از دين معلوماتى داشتند و نه علاقه ى به ترويج آن ، همه