آنان تحت تأثير فرهنگ غرب بودند كه در آنجا درس خوانده بودند . و از بخت بد ، سلفيت افراطى - نه سلفيت معتدل - متوجه خالى گاه فرهنگى شد و با شدت و سرعت به كار آغاز كرد ، هر روز به وسيله پول ، امام جماعت حنفى مذهب را از مسجدى بيرون و خود به جاى او به نماز ايستاد و مردم مسلمان سنى را ناخود آگاه به طرف افراطيت برد ! امروز مظاهر افراط و تكفير مسلمانان در پاكستان به مراتب از نفوذ افراطيت در بنگله ديش - پاكستان شرقى - بيشتر است ؛ و پاكستان را دستخوش آشوب و خون ريزى و ناامنى و كرده و همه جا را نا امن ساخته است . اين افراطيت مذهبى اگر تنها معلول فكر مولوى هاى مبتدى مى بود ، شايد اين قدر براى پاكستان خطرناك نمى شد ، و مصيبت وقتى آغاز شد كه قسمتى از دولت ، اين افراطيت را براى اغراض سياسى خود به كار گرفت و عنان آن را به كمك هاى خود باز گذاشت ، و چون افراطيت ضد مرز و حدود است به جان خود محركين خود افتادند و چه بسا كه هند از باب مقابله به مثل نيز به افراطى ها كمك كنند ؛ همچنين بعضى از غربى ها . و الله العالم . متأسفانه به عللى كه بيان آن در اين جا مناسب نيست ، و در دوره حكومت يحيى خان كه توسط كودتاى ، « فوج » به رياست جمهورى رسيده بود ، هندى ها ، پاكستان شرقى را كه با پاكستان غربى فاصله غير طبيعى داشت ، از پاكستان غربى با كمك مزدوران خود جدا كردند ، و مجيب الرحمن كه در آن وقت در پاكستان غربى زندانى بود به رياست جمهورى بنگله ديش ( نام جديد پاكستان شرقى ) انتخاب شد . در هند يك مرتبه هم كودتاى عسكرى نشد و دموكراسى نهادينه شده بود ، ولى پاكستان از كودتا هاى پياپى و خيانت و يا نادانى حكومت هاى انتخابى ، بيچاره و ناتوان باقى ماند .